تِرا نازُک بدن بھائی جو لیٹے سَیج پھولوں پر 

یہ ہوگا ایک دن بے جاں اِسے کیڑوں نے کھانا ہے

تُو اپنی موت کو مت بھول کر سامان چلنے کا

زمیں کی خاک پر سونا ہے اِینٹوں کا سِرہانا ہے

نہ بَیلی ہو سکے بھائی نہ بیٹا باپ تے مائی

تُو کیوں پھرتا ہے سَودائی عمل نے کام آنا ہے

مونږ هم ستاسو پۀ شان وو

حضرت يزيد بن شُرَيح رَحْمَةُ اللهِ عَلَيْه فرمائي: يوه ورځ زۀ هديرې ته لاړم، ما د يو قبر نه اواز واوريدو، چا ويونکي وئيل: نن تاسو مونږ پۀ دې حال کښې (پۀ خاورو کښې دفن) وينۍ، چرته مونږ هم ستاسو پۀ شان وو، هم ستاسو پۀ شان ژوند به مو تيرولو، هم ستاسو پۀ شان شکل او صورت مو لرلو خو افسوس...!! اوس دا شاړه ده، چرته چۍ هواګانې او دوړه الوځوي او مونږ پۀ دې شاړه کنده کښې قيد يو، پۀ مونږ کښې به څوک هم ستاسو طرف ته نۀ واپس کيږي خو آؤ! تاسو به ډير زر زمونږ خوا له راشئ. ^([1])

الله! الله! خوږو او محترمو اِسلامي وروڼو! دا خبره رښتيا ده، واقعي چې رښتيا ده، تاسو دا حقيقت پۀ خپل زړۀ او دماغو کښې کښينوئ! يا يـې مۀ کښينوئ! د قبر د وحشت خيال هم اخوا کړئ خو چرې هم نۀ بدليدونکي رښتيا هم دا دي چې کوم حالت نن د هديرې والؤ دے، ډير زر به زمونږ هم دغه حالت وي. آه! * زمونږ د غوښې نه ډک سرۀ اننګي د کومو پۀ ليدو چي مونږ خوشحاليږو، ډير زر به قبر ته کوز