اوکړه! دغه مړے چې کله ژوندے وو نو ښکلے وو، خوشبوئي به يـې هم ښه اِستعمالوله، ښې جامې به يـې هم اغوستې...!! راوي وائي: د دومره وئيلو نه پس د حضرت عمر بن عبد العزيز رَحْمَةُ اللهِ عَلَيْه زړۀ راډک شو، هغوئي چغه کړه او بے هوشه شولو. ^([1])

اندھیری قبر کا دل سے نہیں نکلتا ڈر             کروں گا کیا جو تو ناراض ہو گیا یا ربّ^([2])

خوږو او محترمو اِسلامي وروڼو! دا دے پۀ قبرونو کښې دننه د موجودو خلقو حالت، آه! ډير زر زمونږ حالت هم داسې کيدونکے دے.

زۀ مخکښې بادشاه ووم

روايت دے: يو ځل د الله پاک نبي حضرت عيسیٰ عَلَیْهِ السَّلَام پۀ يو ځائے تيريدلو، هغوئي د اِنسان يوه کوپړۍ وليدله. هغوئي د الله پاک نبي دے او مړي راژوندي کول د هغوئي خاص معجزه وه، نو هغوئي هٰغه کوپړۍ پۀ ښپه ووهله او اوئې فرمائيل: تَكَلَّمِیْ بِاِذْنِ اللہِ د الله پاک پۀ حُکم زما سره خبرې اوکړه!

پۀ دومره فرمائيلو هٰغې کوپړۍ خبرې شروع کړې، عرض يـې اوکړو: اے رُوح الله عَلَیْهِ السَّلَام ! زۀ مخکښې بادشاه ووم، عظيم الشان تاج به زما پۀ سر باندې وو، زما لښکر او وزيران صلاح کاران به ګير چاپيره موجود وو، ناڅاپه، بالکل ناڅاپه ملک المَوت عَلَیْهِ السَّلَام د چرته نه راښکاره شو، او پۀ لږ ساعت کښې هغوئي زما رُوح قبض کړو، آه...!! هٰغه ډک دربار پۀ لږ ساعت کښې پۀ تنهايۍ کښې بدل شو، هۍ! هۍ! هٰغه رعب او دبدبه، پۀ ما باندې ځان قربانوونکے زما لښکر، هٰغه اشنائي او محبت يو دم پۀ وحشت او غريبۍ کښې بدل شو. ^([3])