يم۔ ^([1]) پۀ حديثِ قُدسي کښې دي، الله پاک اِرشاد فرمائي: بنده زما ذِکر کوي، زۀ د هغۀ سره يم، که هغه پۀ زړۀ کښې ما يادوي، زۀ هغه هُم ځانله يادووم، که هغه ما پۀ ګڼه کښې يادوي زۀ د هغې نه پۀ بهتره ګڼه (يعنې د فرښتو پۀ مخکښې) يادووم۔ ^([2])

اے د خوږ نبي صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَاٰلِهٖ وَسَلَّم عاشقانو! غور اوکړئ چې د الله ذِکر څومره عظيم عبادت دے چې څوک د الله پاک ذِکر کوي، الله پاک د خپل شان مطابق د هغۀ ذِکر فرمائي۔

 د اُمت مسلمه خصوصي شان

علامه قشيري رَحْمَةُ اللهِ عَلَيْه ليکلي دي چې يو ځل حضرت جبرائيلِ امين عَلَیْهِ السَّلَام بارګاهِ رسالت ته حاضر شو او عرض يـې اوکړو: يا رسولَ الله صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَاٰلِهٖ وَسَلَّم ! الله پاک فرمائي: اے محبوبه صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَاٰلِهٖ وَسَلَّم ! مونږ ستاسو اُمت ته هٰغه فضيلت عطا کړو کوم چې د دې نه مخکښې يو اُمت ته نۀ دے عطا کړے شوے۔

نبي کريم صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَاٰلِهٖ وَسَلَّم وفرمائيل: اے جبرائيله! هغه کوم فضيلت دے؟ عرض يـې اوکړو: د الله پاک دا فرمان : ^([3])

فَاذْكُرُوْنِیْۤ اَذْكُرْكُمْ(پارہ:2، سورۀ بقرہ:152)

[مفهوم] ترجمهٴ کنزُ العِرفان: نو تاسو ما ياد کړئ، زۀ به تاسو ياد کړم۔