Book Name:Mehman Nawazi Ke Aadab
قَسم وي! زۀ به تاسو د حد نه د اوغوښتونکو (يعنې د مجرمانو) سره نۀ رسوا کووم۔ بس د خپلو کورونو طرف ته بخښلے شوي واپس شئ! تاسو زۀ راضي کړم او زۀ ستاسو نه راضي شوم۔ ([1])
میں رحمت، مغفرت، دوزخ سے آزادی کا سائِل ہوں مہِ رمضان کے صدقے میں فرما دے کرم مولیٰ
بنا دے مجھ کو مُحَمَّدِ مصطفےٰ کا عاشِقِ صادِق تُو دیدے سوزِ سینہ، کر عنایت چشمِ نَم مولیٰ
نہیں درکار وہ خوشیاں، جو غفلت کا بنیں ساماں عطا کر اپنی اُلْفَت اپنے پیارے کا تُو غم مولیٰ ([2])
صَلُّـوْا عَلَـی الْحَـبِيْب! صَـلَّـی اللهُ عَلـٰی مُـحَـمَّد
خوږو او محترمو اِسلامي وروڼو! د اختر ورځ د خوشحالۍ او د برکت ورځ ده، ځکه پۀ دې ورځ د يو بل سره ميلاؤيدل، سلام او مصافحه کول (يعنې لاس ميلاوهل)، يو بَل له اُمبارکي ورکول ښه کار دے۔ حضرت جُبَير بن نُفَير رَضِىَ اللهُ عَـنْهُ فرمائي چې د اختر پۀ ورځ چې به کله صحابۀ کرام عَليهمُ الرّضوَان د يو بل سره ميلاؤيدل نو اُمبارکۍ به يـې ورکولې او تَقَبَّلَ اللَّهُ مِنَّا وَمِنْكَ به يـې وئيل۔ ([3])
عید کا دِن ہے گلے آج تو مِل لو یارَو!
رَسْمِ دُنیا بھی ہے، موقع بھی ہے، دستور بھی ہے
صَلُّـوْا عَلَـی الْحَـبِيْب! صَـلَّـی اللهُ عَلـٰی مُـحَـمَّد