سره قائم پاتې کيدل۔ ^([1]) بس هغه کَس په چا کښې چې نيک عادتونه راجمع شي، هغه اَدِيب (يعني اَدَب والا) دے۔

د اَدَب قِسمونه

داتا حُضُور رَحْمَةُ اللهِ عَلَيْه فرمائي: د اَدَب 3 قِسمونه دي:

(1): د بندګئ آداب

وړومبے قِسم: اَلْاَدَبُ مَعَ اللہ يعني د الله پاک اَدَب۔ دا د ټولو نه وړومبے او ضروري اَدَب دے ځکه چې مونږ په دې دنيا کښې څه هم يو، د ټولو نه اوَّل مونږ بنده ګان يو، څوک چې ډاکټر دے، هغه ډاکټر وروستو دے، وړومبے د الله پاک بنده دے، څوک چې عالِم دے، هغه عالِم وروستو دے وړومبے بنده دے، څوک چې انجنيئر دے، هغه انجنيئر وروستو دے، وړومبے بنده دے، غرض چې مونږ څوک هم يو، څه هم يو، د ټولو نه مخکښې مونږه بنده ګان يو، بيا څه نور څه يو۔ ځکه به د ټولو نه مخکښې مونږ ته د بندګئ د آدابو خيال ساتل وي۔

د بندګئ يو څو آداب

   د بندګئ آداب ډير زيات دي، امام شعراني رَحْمَةُ اللهِ عَلَيْه د آدَابُ العُبُودِيَّت په نوم يو پوره کتاب ليکلے دے، په هغې کښې ئې د بندګئ ډير زيات  آداب بيان کړي دي، مثلاً د بندګئ يو اَدَب دا دے چې بنده هميشه خپله تَوَجو د الله پاک طرفته ته اوساتي، چې نعمت ميلاؤ شي (مثلاً مال او دولت عطا شي، اولاد ميلاؤ شي، خوشحالئ نصيب شي، چې هر قسمه نعمت وي) دے د هغه نعمت پاتې نه شي، د نعمت په وجه باندې په غفلت کښې نه پريوځي بلکه په هر حال کښې د الله پاک حقونه ادا کړي، هميشه د الله پاک طالِب شي چې د ټولو نعمتونو خزانې د رَبِّ کائنات په اختيار کښې دي۔ بنده هميشه د الله پاک په رضا باندې رضا شي * د هغه هره فيصله د زړه نه قبوله کړي * څه چې ورته عطا کړے شوي وي، په هغې خوشحاله شي * چې غم ورته ميلاؤ شي نو ګيله اونکړي * چې خوشحالي ئې نصيب شي سرکشه نه شي * بَس د الله پاک د رضا طلب ګار شي * په دنيا کښې هيڅ يو څيز خپل ملکيت اونه ګنړي * دا پوخ سوچ خپل کړي چې هر څه د الله پاک دي، هغه حقيقي مالِک دے، زما سره چې څه هم دي، د الله پاک دي، هغه په خپل رحمت ما ته عطا کړي دي * خپل عبادتونه او نيک کارونه هميشه ناقِصه اوګنړي * د ځان خوښئ هيڅکله هم ښکار نه شي۔