Share this link via
Personality Websites!
478440
9474
ڪيترا ته اهڙا هوندا آهن جن جو منهن سُڄيل هوندو آهي، سندن مُنهَن تي مُرڪ ايندي ئي ناهي، ڪن کي ڏسي ته ائين لڳندو آهي ڄڻ تمام گهڻا غمگين آهن (2): ٻيو جڏهن کلندا آهن ته پوءِ بلند آواز سان کلندا آهن، وڏا وڏا ٽَهڪ ڏيندا آهن، ٻئي طريقا سنت جي مطابق نه آهن. الله پاڪ جا محبوب صلَّی اللہُ عَلَیْہ ِوَاٰلِہٖ وَسَلَّمَ ٽَهڪ نه ڏيندا هئا.
کِلَڻ جا 3 درجا آهن:(1): صرف اوهان جا ڏند ظاهر ٿيا. ان کي تَبَسُّم چئبو آهي، يعني مُسڪرائڻ.
(2): ڏند ظاهر ٿيڻ سان گڏ ايترو آواز نڪتو جيڪو اوهان پاڻ ٻڌي ورتو. ان کي ضِحْک چئبو آهي يعني کِلڻ
(3): ايتري آواز سان کليا جو آواز ٻين تائين پهتو، ان کي قَہْقَہَہ يعني ٽَهڪ چئبو آهي[1].
رسولِ اڪرم، نورِ مُجَسَّم صلَّی اللہُ عَلَیْہ ِوَاٰلِہٖ وَسَلَّمَ ڪڏهن به ٽَهڪ نه ڏنو. ڪڏهن ڪڏهن بالخصوص جڏهن ڪا آخرت جي حوالي سان ڳالهه ٿيندي هئي ته ضِحِک فرمائڻ ثابت آهي، يعني ايتري آواز سان کِلڻ جو صرف پنهنجن ڪنن تائين آواز پهچي.[2] ائين به ٿيندو هو ته پاڻ صلَّی اللہُ عَلَیْہ ِوَاٰلِہٖ وَسَلَّمَ پنهنجي وات مبارڪ تي هٿ رکي ڇڏيندا هئا. [3] ليڪن گهڻو ڪري تبسم ئي فرمائيندا هئا.[4]
۽ تبسم به ڪهڙو هو...! روايت ۾ آهي ته جڏهن پاڻ صلَّی اللہُ عَلَیْہ ِوَاٰلِہٖ وَسَلَّمَ
BOOK TOPIC
©Copyright 2026 by I.T. Department of Dawat-e-Islami