Share this link via
-
Home
-
Islamic Speeches
-
مُشڪل ڪُشا غوثِ اعظم
- page 19
مُشڪل ڪُشا غوثِ اعظم
ماڻهو 100، 100 اشرفيون کڻي حاضر ٿي ويا. پاڻ هڪ خوش نصيب کان اشرفيون قبول فرمايائون ۽ پنهنجي خادم حضرت ابو رضا رَحمۃُ اللہِ عَلَیْہ کي ڏيندي فرمايائون: فلاڻي قبرستان ۾ هليا وڃو! اُتي توکي هڪ پوڙهو شخص نظر ايندو، اُهو عُود (يعني موسيقيءَ جو هڪ ساز، مثال طور گٽار) وڄائي رهيو هوندو، هِي اشرفيون ان کي ڏجان ۽ ان کي پاڻ سان گڏ مون وٽ وٺي اچ. خادم يڪدم حڪم تي عمل ڪيو. جڏهن هو قبرستان پهتو ته اتي هڪ پوڙهو موجود هو، جيڪو عُود وڄائي رهيو هو. خادم پوڙهي کي سلام ڪيو ۽ کيس چيائين: حُضُور غوثِ پاڪ رَحمۃُ اللہِ عَلَیْہ تنهنجي لاءِ 100 اشرفيون موڪليون آهن. هي ٻڌندي ئي ان پوڙهي شخص هڪ دانهَن ڪئي ۽ زمين تي ڪري بيهوش ٿي ويو. جڏهن کيس هوش آيو ته خادم چيو: حُضور غوثِ پاڪ رَحمۃُ اللہِ عَلَیْہ توکي ياد فرمائي رهيا آهن. تنهنڪري اهو پوڙهو شخص يڪدم ئي ساڻس گڏ هلي پيو، جڏهن هِي ٻئي حضرات بارگاهِه غوثيت ۾ حاضر ٿيا ته پاڻ فرمايائون: هِن پوڙهي کي منبر تي وٺي اچو! ان کي منبر تي چاڙهيو ويو. هاڻي غوث پاڪ رَحمۃُ اللہِ عَلَیْہ فرمايو: پنهنجو واقعو بيان ڪر! پوڙهو چوڻ لڳو: مان جوانيءَ ۾ تمام سٺو ڳائڻو هئس، منهنجو آواز تمام سُرِيلو هو، ماڻهو وڏي شوق سان مون کي ٻڌندا هئا، گذر بسر ڏاڍي سٺي نموني ٿي رهيو هو. پوءِ مان پوڙهو ٿي ويس، آواز اڳ جهڙو نه رهيو، بس انهيءَ سبب منهنجي مقبوليت کي زوال اچي ويو. هاڻي ماڻهن مون کان مُنهُن موڙي ڇڏيو ۽ مون کي ٻُڌڻ ڇڏي ڏنو. انهيءَ ڏک ۾ هڪ ڏينهن مون سوچيو ته زندهه ماڻهو منهنجو گانو نه ٿا ٻڌن ته نه ٻڌن، هاڻي مان مُردن کي ٻڌائيندس. اِهو سوچي مان قبرستان هليو ويس. ڪڏهن هِن قبر تي ته ڪڏهن هُن قبر تي، ائين گهمندي ڦرندي مون ڳائڻ شروع ڪري ڏنو. انهيءَ دوران مان هڪ قبر وٽ ويٺو هئس ته اوچتو قبر کلي
