دعائے امیرِ اَہلِ سُنّت

Al Quran Books Madani Channel

Magazine Courses Media

توبهه جي سچي تڙپ هئي، ته منهنجي توبهه قبول ٿي وڃي، ان مقصد لاءِ هُو اللہ وارن ڏانهن وڃي رهيو هو. روايت ۾ آهي ته اڃا هُو گهر کان نڪتو ئي هو، ٿورو ئي فاصلو طئي ڪيو هئائين ته سندس آخري وقت اچي ويو. حضرت عزرائيل علیہ السَّلام تشريف کڻي آيا ۽ ان جو روح قبض ڪري ورتائون. روايت ۾ آهي ته سندس دل ۾ شوق ايترو هو جو مرڻ وقت به پاڻ کي گِهلي گِهلي اللہ وارن جي وَسَنديءَ ڏانهن ڌِڪي رهيو هو. آخرڪار زندگيءَ کيس مهلت نه ڏني ۽ هو موت جي وَر چڙهي ويو.

هاڻي عذاب جا فرشتا به اچي ويا ۽ رحمت جا فرشتا به اچي ويا. عذاب جا فرشتا چئي رهيا هئا: هي 100 ماڻهن جو قاتل آهي، اسان هن کي جهنم ۾ وٺي وينداسين. رحمت جا فرشتا چوڻ لڳا: توبهه جي ارادي سان نڪتو هو، تنهنڪري اسان هن کي پاڻ سان گڏ وٺي وينداسين. اللہ پاڪ انهن جي وچ ۾ فيصلو فرمائڻ لاءِ هڪ ٻيو فرشتو موڪليو ۽ فرمايو: جتان هي هليو هو ۽ جيسيتائين پهتو آهي، ان فاصلي کي ماپيو ۽ ساڳي طرح جنهن ڳوٺ ڏانهن وڃي رهيو هو، ان جو فاصلو به ماپيو. جيڪڏهن ڳوٺ جي ويجهو آهي ته رحمت جو حقدار آهي ۽ جيڪڏهن ڳوٺ کان پري آهي ۽ پنهنجي گهر جي ويجهو آهي ته عذاب جو حقدار آهي. تنهنڪري ان زمين کي ماپيو ويو. روايت ۾ آهي ته هُن اڃان ٿورو ئي فاصلو طئي ڪيو هو، قاعدي جي مطابق هُو عذاب جو حقدار بڻجي رهيو هو، پر جيئن ته سندس ارادو اللہ وارن ڏانهن وڃڻ جو هو، تنهنڪري اللہ پاڪ اُن وَسنديءَ جي پاسي واري زمين کي حڪم ڏنو: تون سُڪڙجي وڃ. اها سُڪڙجي وئي ۽ سندس گهر جي پاسي واري زمين کي حڪم ڏنو ته تون پکڙجي وڃ، اها پکڙجي وئي. جڏهن زمين کي ماپيو ويو ته هُو الله وارن جي وَسنديءَ واري پاسي جي وڌيڪ ويجهو هو تنهنڪري رحمت

Important

Mobile Apps

Contact Us