دعائے امیرِ اَہلِ سُنّت

کان پڇاڻو ٿيندو.

افسوس! اُهي نافرمان، اهي بي ادب، اهي گستاخ، جيڪي انبياءِ ڪرام علیہمُ السَّلام جي بي ادبي ڪندا هئا، ايمان وارن جو مذاق اڏائيندا هئا، پنهنجي طاقت، پنهنجي دولت ۽ پنهنجي شهرت تي ناز ڪندا هئا، اڄ پنهنجن انهن ئي محلن مان ڀڄندي چئي رهيا هئا:

یٰوَیْلَنَاۤ اِنَّا كُنَّا ظٰلِمِیْنَ(۱۴)

(سيپارو: 17، سورة انبياء: 14)

ترجمو ڪنزالعرفان: افسوس! اسان جي تباهي بيشڪ اسان ظالم هُئاسين

هاءِ افسوس! اُهي جاڳيا به ته ڏاڍو دير سان ...! کين پنهنجن گناهن، پنهنجين خطائن ۽ ظلم ۽ ستم واري عادت جو احساس ته ٿيو، پر افسوس! هاڻي وقت ختم ٿي چڪو هو، هاڻي سندن جو اُهو اعتراف انهن جي ڪنهن ڪم نه آيو، الله پاڪ فرمايو:

فَمَا زَالَتْ تِّلْكَ دَعْوٰىهُمْ حَتّٰى جَعَلْنٰهُمْ حَصِیْدًا خٰمِدِیْنَ(۱۵)

(سيپارو: 17، سورة انبياء: 15)

ترجمو ڪنزالعرفان: پوءِ اهي ئي انهن جون رڙيون رهيون ايستائين جو اسان انهن کي لڻيل وساميل ڪري ڇڏيو.

يعني اُهي ماڻهو لڳاتار پڪاريندا رهيا: هاءِ! اسان ظالم هئاسين، هاءِ! اسان پاڻ تي ظلم ڪيو، پر هاڻي ته عذاب اچي چڪو هو، پوءِ مٿن عذاب نازل ٿيو ۽ کين نيست و نابود ڪيو ويو.

جو بھی مُبتَلا ئے غرور تھے ، جنہیں زورِ بازو پہ ناز تھا

وہ جو سرکشی پہ ڈَٹے رہے ، کہاں اُن کا نام و نشاں گیا؟

Important

Mobile Apps

Contact Us