Share this link via
Personality Websites!
دا د هغوئي ډير ځانګړے صفت دے، هغوئي د وعدو رښتوني وو، پۀ کتابونو کښې ليکلے شوي دي: حضرت اِسماعيل عَلَیْهِ السَّلَام چې به د چا سره څۀ وعده اوکړه نو (که د هغې پۀ پوره کولو کښې به هر څومره هم سخته ولې نۀ وه، هغوئي به چې وعده اوکړه نو) هغه به يـې ضرور پوره کوله۔ ([1])
د څو ورځو پورې يـې اِنتظار کولو
حضرت سفيان ثَوري رَحْمَةُ اللهِ عَلَيْه فرمائي: يو ځل حضرت اِسماعيل عَلَیْهِ السَّلَام او د هغوئي دوست د يو کلي پۀ خوا تيريدل، د هغوئي دوست يو عرض اوکړو چې عالي جاه! يا خو تاسو دې کلي ته تشريف يوسئ او څۀ راوړئ! يا تاسو تشريف کيږدئ! زۀ ځم، ستاسو د ضرورت څيزونه به هم زۀ راوړم۔ وه يـې فرمائيل: زۀ دلته کښينم، تاسو يې راوړئ! بيا هٰغه کَس کلي ته لاړو، سودا وغيره يـې اوکړه، بيا هغۀ ته ياد هم نۀ وو چې حضرت اِسماعيل عَلَیْهِ السَّلَام زما اِنتظار کوي، نو هغه پۀ بله لاره باندې لاړو۔ د دې واقعې ډيرې ورځې تيرې شوې۔ يو ځل هٰغه کَس ناڅاپه پۀ هٰغه ځائے تيريدلو نو وه يـې کتل چې حضرت اِسماعيل عَلَیْهِ السَّلَام اوس هم هلته تشريف فرما دے۔ هغۀ پۀ حيرانتيا سره پوښتنه اوکړه: تاسو د اوسه پورې دلته يـئ؟ وه يـې فرمائيل: ستا د اِنتظار وعده مې کړې وه، د څو پورې چې تۀ نۀ وې راغلے نو زۀ څنګه تلے شوم۔۔۔!!
دغه شان يو ځل هغوئي د چا سره وعده اوکړه چې زۀ به پۀ فلانکي ځائے کښې ستا سره ميلاؤيږم۔ نو پۀ ټاکلے شوي وخت باندې هغوئي هٰغه ځائے ته ورسيدل۔ د هٰغه کَس
BOOK TOPIC
©Copyright 2026 by I.T. Department of Dawat-e-Islami