Share this link via
Personality Websites!
کړي۔ هغوئي پۀ دې ارمان ټوله شپه پۀ مُوَاجَهة شريف (يعنې د شنو جنګلو) مخې ته پۀ درودِ پاک لوستلو تيره کړله خو پۀ دغه شپه يـې دا سعادت پۀ قِسمت کښې نۀ وو۔ دويمه شپه راغله، هغوئي د جدايۍ پۀ درد کښې پۀ لړزيدو دا نعت شريف وليکلو:
وہ سُوئے لالہ زار پِھرتے ہیں تیرے دِن اے بہار پِھرتے ہیں([1])
د دې نعمت پۀ اخري شعر کښې هغوئي ووئيل:
کوئی کیوں پوچھے تیری بات رضاؔ تجھ سے شَیدا ہزار پھرتے ہیں
هغوئي د عاجزۍ پۀ توګه د شَيدا پۀ ځائے د ځان د پاره د کُتے [يعنې د سپي] لفظ استعمال کړو، بس هم دا عاجزي کول وو چې هٰغه وخت پردې لرې شوې، محبوبِ ذِيشان، مکي مَدَني سلطان صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَاٰلِهٖ وَسَلَّم پۀ غړيدلو سترګو هغوئي ته خپل ديدار عطا کړو۔ ([2])
شربتِ دِید نے اور آگ لگا دِی دِل میں
تَپِشِ دِل کو بڑھایا ہے بجھانے نہ دیا
اب کہاں جائے گا نَقشہ تِرا میرے دِل سے
تِہ میں رکھا ہے اِسے دِل نے گُمانے نہ دیا
سَجدہ کرتا جو مجھے اِس کی اِجازت ہوتی
BOOK TOPIC
©Copyright 2026 by I.T. Department of Dawat-e-Islami