هڪ اسلامي ڀاءُ جو بيان آهي ته ديني ماحول سان وابسته ٿيڻ کان اڳ مون جنهن وٽان قرآنِ ڪريم پڙهيو هو، ان جا عقيدا درست نه هئا، پر ان وقت منهنجي حيرت جي انتها نه رهي جڏهن مون کين دعوتِ اسلامي جي هڪ اجتماع ۾ ڏٺو، سنتن ڀريو لباس پاتل، مٿي تي عمامي شريف جو تاج سجائي اجتماع ۾ شريڪ هئا. جڏهن هن تبديليءَ جو سبب پڇيو ويو ته ٻڌايائون ته عقيدا صحيح نه هجڻ جي ڪري کين نبي پاڪ صَلَّی اللہُ عَلَیْہِ وَ آلِہٖ وَ سَلَّم جون نعتون ٻڌڻ جو ڪو خاص شوق نه هوندو هو. پر هڪ ڀيري هڪ اهڙو ڪلام ٻڌم جيڪو دل کي ڇهي ويو ۽ مان ان کي ٻڌندو ئي رهجي ويس. پڇا ڪرڻ تي معلوم ٿيو ته اهو اميرِ اهلسنت مولانا محمد الياس عطار قادري دَامَت بَرَکَاتُهم الْعَالِیَہ جو ڪلام آهي. اهڙو سٺو ۽ دل سوز ڪلام ٻڌڻ کانپوءِ وڌيڪ ڪلام  ٻڌڻ ۽  پڙهڻ جي تڙپ پيدا ٿي، ته مون پاڻ دَامَتْ بَرَکَاتُہُمُ الْعَالِیَہ جو نعتيه ديوان ”وسائلِ بخشش“ حاصل ڪيو. بس پوءِ ڇا هو، مان ”وسائلِ بخشش“ پڙهندو ويس ۽ منهنجي دل جي صفائي ٿيندي وئي، منهنجي دل ۾ صحيح عقيدا راسخ ٿي ويا ۽ مان دعوتِ اسلامي جي ديني ماحول سان وابسته ٿي ويس. اَلحمدُ لله! هاڻي ”وسائلِ بخشش“ کي بطورِ وظيفو پڙهڻ جو معمول آهي.

اے امیرِ اہلسنّت تیری شوکت زندہ باد

تجھ سے دُنیا بھر میں ہے دِیں کی اِشاعت زندہ باد

تیرے دَم سے آئی وہ دین و شریعت کی بہار

اعلیٰ حضرت زندہ اور صدرِ شریعت زندہ باد