مولا، مکي مَدَني مصطفٰے صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَاٰلِهٖ وَسَلَّم د وجود مبارک سره لګيدلې ده يعنې د قبر مبارک دننه حصه دا خو د جَنَّت نه څه چې د عرشِ اعظم نه هم افضله ده۔^([1])

پۀ داسې ځائے کښې د جَنَّت نه هٰغه حقيقي جَنَّت مُراد نۀ وي، دا د عشق والؤ خپل يو ناشنا انداز دے، دوئي د خوږ آقا و مولا، مکي مَدَني مصطفٰے صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَاٰلِهٖ وَسَلَّم پۀ نسبت سره مدينے منورې ته جَنَّت وائي او د مدينے منورې طلبګار هم اوسي او پۀ مدينه منوره کښې د مړۀ کيدو دعاګانې هم کوي:

موت ایماں  پہ دے مدینے میں          اور محمود عاقِبت فرما

تُو شرف زیرِ گنبدِ خضرا                    مجھ کو مرنے کا مَرحَمَت فرما^([2])

او څوک چې د نبي پاک صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَاٰلِهٖ وَسَلَّم پۀ خوا کښې مړ شي هغه هُم ډير د نصيب والا ګڼي:

سب پکارو جھوم کر میٹھا مدینہ مرحبا          کر کے خم سب اپنا سر میٹھا مدینہ مرحبا

نور برساتے مَنارے سبز گنبد کی بہار       دل ہو روشن دیکھ کر میٹھا مدینہ مرحبا

جو مدینے آگیا عطؔار آکر مر گیا               وہ بڑا ہے بختور میٹھا مدینہ مرحبا^([3])

لکھ رہا ہوں نعتِ سرور سبز گنبد دیکھ کر

خوږو او محترمو اسلامي وروڼو! د اميرِ اهلسنت مولانا محمد الياس عطار قادري دَامَت بَرَکَاتُہم الْعَالِیَہ د شاعرۍ دا ځانګړے انداز دے چې دوئي په خپله شاعرۍ کښې صرف حقيقت