راغلو، هغه د تکبر تګ پريښودو او وړاندې روان شو۔^([1])

خوږو او محترمو اِسلامي وروڼو! دا د غور مقام دے، مونږ واقعي چې ډير عاجزه مخلوق يو، خير پۀ دې کښې دے چې مونږ د الله پاک پۀ دربار کښې عاجزي او انکساري اختيار کړو او خپل سر هميشه د هغۀ پۀ مخکښې ټيټ ساتو۔

اُچے بَوْل نہ بَوْل ظَہُوْرِی ربّ دَے بَنْدِے کِہْہ گئے نَیں

نِیْوِیْں پَا کے ٹُردیاں رہنا چَنْگَا لگدا   اے^([2])

وضاحت: اے ظهوريؔ! د الله پاک نيکانو بندګانو وئيلي دي چې چرې هم لوئي خبرې مۀ کوه! بس پۀ عاجزۍ سره پۀ سر ټيټولو ژوند تيرول، ډير ښه لګي۔

 (2): ژوند د ازميښت د پاره دے

خوږو او محترمو اِسلامي وروڼو! چې دا ثابته شوه چې ټول اِختيار د الله پاک دے، نو دلته يو عام شان سوال پيدا کيږي چې آيا مونږ مجبور محض يو۔۔۔؟ د سُورۀ مُلک د دويم مرکزي مضمون نه زمونږ د دې سوال جواب ميلاؤيږي، د دې مبارک سُورت پۀ دويم آيت کښې اِرشاد دے:

الَّذِیْ خَلَقَ الْمَوْتَ وَ الْحَیٰوةَ لِیَبْلُوَكُمْ اَیُّكُمْ اَحْسَنُ عَمَلًاؕ-وَ هُوَ الْعَزِیْزُ الْغَفُوْرُۙ(۲) (پارہ:29، سورۀ مُلْک:2)

[مفهوم] ترجمهٴ کنزُ العِرفان: هٰغه ذات چا چې مرګ او ژوند پيدا کړل د پاره