خوږو او محترمو اِسلامي وروڼو! دا واقعي چې دا حقيقت دے، مونږه اِنسانان ډير زر د قابو نه بهر کيږو، حالانکې که مونږ هم پۀ خپل ځان باندې غور اوکړو نو معلومه به شي چې مونږ ډير بے وسه، عاجزه او بے کاره مخلوق يو۔ څومره دائرې  دي پۀ کومو کښې چې مونږ راګير يو، که غواړو هم نو د هغې نه مونږ وتلے نۀ شو۔ د مثال پۀ توګه * لاندې زمکه، بره اسمان، دا يوه دائره ده، مونږ پۀ دې کښې دننه راګير يو۔ مونږ د دې دائري نه بهر نۀ شو وتلے۔ پۀ سُورۀ رحمان کښې اِرشاد دے:

یٰمَعْشَرَ الْجِنِّ وَ الْاِنْسِ اِنِ اسْتَطَعْتُمْ اَنْ تَنْفُذُوْا مِنْ اَقْطَارِ السَّمٰوٰتِ وَ الْاَرْضِ فَانْفُذُوْاؕ-

(پارہ:27، سورۀ رحمٰن:33)

[مفهوم] ترجمهٴ کنزُ العِرفان: اے د پيريانو او اِنسانانو ډلو! که تاسو نه کيدے شي چې د اسمانانو او زمکې د غاړو نه ووځۍ نو ووځئ۔

غور اوکړئ! آيا د دې کرښې نه وتلے شو؟ نشو وتلے * دغه شان مونږ پۀ وخت کښې دننه راګير يو، مستقبل مونږ نشو ليدلے، د تير وخت طرف ته واپس نشو ګرځيدے، دا بس اوسنے يو ساعت دے، کوم چې زمونږ سره دے، بس پۀ دې يو څو سيکنډو باندې مونږ اِختيار لرو۔ مونږ ټائِم لَيس (يعنې د وخت د قيد نه ازاديدے) هم نشو۔ داسې هم نشو کولے چې پۀ مونږ هډو وخت نۀ تيريږي۔ څومره بے وسه يو مونږ۔۔۔!! پۀ خپل ژوند کښې، پۀ خپلو ساه ګانو باندې هم خپل اِختيار نۀ لرو۔

پۀ سورۀ مُلک کښې مونږ ته بيا بيا داسې خبره شوې ده، زمونږه هم دا بے وسي مونږ ته بيا بيا راياده کړے شوې ده۔ د سُورۀ مُلک بالکل اخري آيت ته وګورئ!