ڳالهه ۾ جو اُهو توهان تي پٿر وَسائي پوءِ توهان جلد ڄاڻي وٺندؤ ته منهنجو ڊيڄارڻ ڪيئن هو.

الله الله! پيارا اسلامي ڀائرو! سوچيو! ٿڌيءَ دل سان، تنهائي ۾ ويهي غور ڪريو! اسان جيڪي عاجز آهيون، اسان جيڪي نڪما آهيون، اسان جيڪي بيوس آهيون، اسان جيڪي پنهنجن ساهن تي به پنهنجو اختيار نه ٿا رکون، جيڪڏهن واقعي اسان کي زمين ۾ دٻايو وڃي، اسان تي آسمان کان پٿر وسايا وڃن ته اسان جو ڇا ٿيندو؟ جڏهن اسان اهڙن عذابن کي نه روڪي سگهون ٿا ۽ نه ئي انهن جو مقابلو ڪري سگهون ٿا ته پوءِ هيءَ سرڪشي ڇا جي لاءِ ...؟ پوءِ هي انا، هي غرور، هي تڪبر، هن نافرماني جو ڪهڙو مطلب...؟ اسان الله پاڪ جي اڳيان سِرُ ڇو نه ٿا جهڪايون؟ ڇو هن جا عاجز ٻانها نه ٿا بڻجون؟

تڪبر جو نشو لهي ويو

هڪ تمام ظالم حڪمران ٿي گذريو آهي: حجاج بن يوسف. اُن جي فوج جو هڪ سپهه سالار هو، جنهن جو نالو هو: مُهلِب. هڪ ڏينهن مُهۡلِب ريشمي ڪپڙا پائي، آڪڙ وچان تڪبر سان هلي رهيو هو، حضرت مطرف بن عبدالله رَحمۃُ اللہِ عَلَیْہ هن کي اهڙي تڪبر واري انداز ۾ هلندي ڏٺو ته سندن دل ۾ نيڪي جي دعوت جو جذبو بيدار ٿيو، تنهنڪري پاڻ رَحمۃُ اللہِ عَلَیْہ مُهۡلِب جي ويجهو آيا ۽ کيس فرمايائون: اي الله جا ٻانها! هلڻ جو اِهو انداز الله پاڪ جي ناپسنديده ماڻهن ۽ رسول الله صَلَّی اللہُ عَلَیْہِ وَ آلِہٖ وَ سَلَّم جي دشمنن جو آهي.