ڪهڙو هو؟ فرمايائون: مَا دِیْمَ عَلَیْہِ اهو نيڪ ڪم جنهن تي هميشگي اختيار ڪئي وڃي.^[1]

    يعني اسان جي آقا ۽ موليٰ، رسولِ خدا صَلَّی اللہُ عَلَیْہِ وَ آلِہٖ وَ سَلَّم کي نيڪي ڪرڻ ۽ ان نيڪي کي مسلسل ڪندو رهڻ پسند هو، نيڪي شروع ڪري وري ڇڏي ڏيڻ، پاڻ سڳورن صَلَّی اللہُ عَلَیْہِ وَ آلِہٖ وَ سَلَّم کي پسند نه هو. حضرت عبد الله بن عَمرو رَضِیَ اللہُ عنہ فرمائن ٿا: پياري نبي، رسولِ هاشمي صَلَّی اللہُ عَلَیْہِ وَ آلِہٖ وَ سَلَّم مونکي فرمايو: اي عبدالله! فلاڻي ماڻهوءَ جهڙو نه ٿي وڃجانءِ، هو رات جو عبادت ڪندو هو، پوءِ ڇڏي ويو.^[2] 

  هي اسان جي نبي صَلَّی اللہُ عَلَیْہِ وَ آلِہٖ وَ سَلَّم جي پياري نصيحت آهي، ان کي اسان به قبول ڪريون، جيڪا به نيڪي ڪريون، استقامت سان ڪريون، مسلسل ڪندا رهون. الله پاڪ جا نيڪ ٻانها ائين ئي ڪندا هئا* حضور غوثِ پاڪ رَحمۃُ اللہِ عَلَیْہ عشاء جي وضو سان فجر جي نماز ادا ڪندا رهيا (يعني رات جو سمهندا نه هئا، سڄي رات عبادت ڪندا هئا) ۽ 40 سالن تائين سندن اهو ئي معمول رهيو.^[3] *امام احمد بن حنبل رَحمۃُ اللہِ عَلَیْہ روزانو 300 نفل پڙهندا هئا.^[4] * حضرت ثابت بُناني رَحمۃُ اللہِ عَلَیْہ جو 50 سالن تائين اهو طريقو رهيو جو پاڻ سڄي سڄي رات نماز ادا ڪندا هئا.^[5] *امامن جي امامَ، امامِ اعظم ابوحنيفه رَحمۃُ اللہِ عَلَیْہ جو معمول هو ته سڄي رات عبادت ڪندا هئا ۽ تهجد پڙهندا هئا.