Share this link via
عبادت جي راھ ۾ رڪاوٽون
سٺي ڳالهه آهي پر انداز اهو هجڻ گهرجي ته جيئن ئي عبادت جو وقت ٿي وڃي، انهن مان ڪا به محبت، ڪو به تعلق عبادت جي راھ ۾ رڪاوٽ نه بڻجي سگهي. ان ڪري پنهنجي وقت جي ورهاست ڪرڻ گهرجي. ڪنهن کي ڪيترو وقت ڏيڻو آهي، پنهنجا دنياوي تعلق ڪڏهن نڀائڻا آهن، آخرت جي ڪمائيءَ لاءِ ڪڏهن ۽ ڪيترو وقت ڪڍڻو آهي، اهو جدول بڻايو. گهڻو نه ته ايترو ته اسان ڪريون جو جيڪي عبادت جا خصوصي اوقات آهن، گهٽ ۾ گهٽ اهو وقتَ ته اسان پنهنجا فارغ ئي رکون، مثال طور* تهجد جو وقت عبادت جو آهي، تنهنڪري سحري لاءِ اٿڻو ئي آهي، ان وقت پنهنجي ڪا مصروفيت نه رکو، موبائل کان به پري رهون ۽ تهجد پڙهڻ، ان کان پوءِ ڪجهه نه ڪجهه ذڪر ۽ درود ۽ استغفار جي عادت بڻايون*اهڙي طرح پنجن نمازن جي وقتن ۾ جيئن ئي اذان ٿئي، هر تعلق کي هڪ طرف رکي مسجد جي طرف وڌي وڃون*ايئن ئي اشراق چاشت جي نفلن جي وقت جي ڪا مصروفيت نه رکون*مغرب کان پوءِ اوابين جا نفل پڙهيا ويندا آهن، ان وقت ڪا مصروفيت نه رکو، ائين اسان پنهنجي وقت جي ورهاست ڪري وٺون. ان جي برڪت سان به اِنْ شَآءَ اللہُ الْکَرِیْم! اسان رمضان مهيني جو وڌيڪ وقت نيڪين ۾ گذارڻ ۾ ڪامياب ٿي وينداسين.
صَلُّوْا عَلَی الْحَبیب! صَلَّی اللّٰہُ عَلٰی مُحَمَّد
پيارا اسلامي ڀائرو! عبادت جي راھ جي چوٿين رڪاوٽ دنيا آهي. هي تمام خطرناڪ رڪاوٽ آهي. اڄڪلهه جيئن رمضان ڪريم برڪتون ورهائي
