Book Name:Jannat Ke Baharain
سامهون وڃ! ۽ (عملي طور راههِ خدا ۾ وڙهندي) الله پاڪ جي هڪ هجڻ جي گواهي ڏي۔
ان صحابي رَضِیَ اللهُ عَنْہُ جي هٿ ۾ ان وقت کجورون (Dates) هيون، هنن اُهي کائڻ به گوارا نه ڪيون، کجورون هڪ طرف رکي چيائون: اي دنيا جا کاڌا پري ٿي وڃ...!! اِهو چئي دشمن جي سامهون ويا ۽ وڙهندي وڙهندي شهيد ٿي ويا. ([1])
سُبْحٰنَ اللہ! پيارا اسلامي ڀائرو! ڇا ته شان آهي صحابيءِ رسول جو، جنت ۾ وڃڻ جو ايترو ته شوق جاڳيو جو هٿ ۾ موجود کجورون به کائڻ گوارا نه ڪيائون، ايتري دير به برداشت نه ڪيائون، فوراً وڙهندي وڙهندي شهيد ٿي ويا ۽ جنت ڏانهن هليا ويا.
پر اسان جي حالت ان جي ابتڙ آهي، اسان دنيا جا ڪم اڄ ۽ هاڻي ڪندا آهيون ۽ جنت ۾ وٺي وڃڻ وارن ڪمن کي سڀاڻي جي لاءِ رکي ڇڏيندا آهيون۔ مثال طور * ڪمائڻو اڄ ۽ هاڻي آهي * امير ٿيڻ لاءِ دل چاهيندي آهي ته ڪنهن طرح ڇت ڦاٽي پوي ۽ آسمان کان نوٽ وَسن پر جڏهن جنت جي ڳالهه ايندي آهي، نمازن جي ڳالهه ايندي آهي، نيڪ ڪمن جي ڳالهه ايندي آهي، ته چوندا آهيون: سڀاڻي کان شروع ڪندس، ايندڙ جمعي کان شروع ڪندس، في الحال جمعي نماز جي پابندي شروع ڪريان ٿو، پوءِ آهستي آهستي ٻيون نمازون به پڙهڻ شروع ڪندس۔ ڪي ته نيڪ ٿيڻ لاءِ پوڙهائپ جو انتظار ڪندا رهندا آهن ۽ ڪيترائي اهڙا به آهن جيڪي سڄو سال چوندا رهندا آهن ته رمضان ڪريم کان نمازون شروع ڪندس پر رمضان ڪريم ايندي ئي ٻين ڪمن ۾ مصروف ٿي ويندا آهن.
مطلب ته اِهو اسان جو هڪ عام رويو آهي، اسان دنيا جا ڪم اڳ ۾ ۽ آخرت جا ڪم پوئتي رکندا آهيون۔ الله پاڪ قرآن ڪريم ۾ فرمائي ٿو: