ايثار ۽ قرباني جو عظيم واقعو

جنگِ يرمُوڪ جو موقعو هو، جنگ ختم ٿي چڪي هئي، هاڻي صحابهءِ ڪرام عَلَیْهِمُ الرِضْوان  زخمين جي سنڀال ڪري رهيا هئا، حضرت حذيفه رَضِیَ اللهُ عَنْہُ فرمائن ٿا: مان ان وقت هٿ ۾ پاڻي کڻي پنهنجي چاچي جي پٽ ( Cousin)                         کي ڳولي رهيو هئس، ڳوليندي ڳوليندي آخر اهو مون کي ملي ويو، ان کي تمام گهڻا زخم لڳا هئا ۽ ساھ نڙيءَ ۾ هو، مان ان جي ويجهو ويس ۽ چيو: ڀاءُ! پاڻي پيئندين؟ ان تڙپندڙ آواز ۾ چيو: ها! پيئندس. مان ان کي پاڻي ڏيڻ وارو ئي هئس ته ڪنهن جي تڙپڻ جو آواز آيو، آخري ساهه کڻندڙ منهنجي چاچي جي پٽ اشاري سان چيو: مون کي ڇڏيو! پهرين ان زخمي کي پاڻي پيئاريو! مان ٻئي زخمي جي طرف ڊوڙيس، اڃا انهن کي پاڻي پيئارڻ ئي وارو هئس ته ويجهو کان ڪنهن ٻئي جي تڙپڻ جو آواز آيو، ان ٻئي زخمي صحابي رَضِیَ اللهُ عَنْہُ به ڪمال جان نثاري ڏيکاري ۽ چيو: پهرين ان زخمي کي پاڻي پياريو! هاڻي مان ان ٽئين زخمي وٽ پهتس پر ان زخمي کي هاڻي پاڻي جي حاجت (Need) نه رهي هئي، هو جامِ شهادت حاصل ڪري چڪا هئا. مان فوراً پهرين واري صحابي رَضِیَ اللهُ عَنْہُ وٽ آيس، اهي به شهيد ٿي چڪا هئا، پوءِ مان ڊوڙي پنهنجي سئوٽَ وٽ پهتس، منهنجي اچڻ تائين انهن جو روح به پرواز ڪري چڪو هو.^([1])

 سُبْحٰنَ الله! هي آهي اسلام جو حُسن...!! هڪ سچو مسلمان هن دنيا ۾ بقا (يعني زندھ رهڻ لاءِ) ناهي جيئندو بلڪ رب جي رضا لاءِ جيئندو آهي. اهو ئي فرق آهي اسلامي تعليمات (Islamic Teaching)  ۾ ۽ ٻين تهذيبن ۾...! الله پاڪ اسان کي اسلام جي اعليٰ ۽ سچي تعليمات تي عمل ڪرڻ جي توفيق نصيب فرمائي.

 اٰمِين بِجَاهِ خَاتَمِ النَّبِيّٖن صَلَّى اللّٰهُ عَلَيۡهِ واٰلِهٖ وَسَلَّم۔

صَلُّوْا عَلَی الْحَبیب! صَلَّی اللّٰہُ عَلٰی مُحَمَّد