باهمي  پۀ اُصول باندې چليږي۔ يعنې پخپله ژوند کوه او نور ژوند ته پريږده
 ( Live and Let Live) مطلب دا چې دوئي وائي: * مونږ به چا له تکليف نۀ ورکوو، د پاره د دې چې څوک مونږ له تکليف نۀ راکوي * مونږ به د چا مال نۀ لوټ کوو، د پاره د دې چې څوک زمونږ مال لوټ نۀ کړي * مونږ به د چا سره بد نۀ کوو د پاره د دې چې څوک زمونږ سره بد سلوک اونۀ کړي۔

اوس د دې نظام خرابي پوهيږۍ چې څۀ ده؟ هر هٰغه کَس کوم چې د پيسو والا دے، د ډير طاقت والا دے، د لوئي عهدې والا دے، هغه پۀ نورو باندې ظلم هم کوي، نور د ځان نه کم تر هم ګڼي، د نورو حقونه هم خوري۔ ولې؟ ځکه چې هغه پوهيږي چې زۀ د پيسو والا يم، طاقت، قانون هر څۀ زما د کور وينزه ده، څوک زما يو ويښتۀ ته هم نقصان نۀ شي رسولے، ځکه هغه ښکاره ظلم کوي، داسې معاشره د يوې عجبيه بے اِعتدالۍ ښکار کيږي۔ او دا صرف کتابي خبرې نۀ دي، پۀ مغربي کلتور کښې داسې هر څۀ کيږي۔ د دې هر څۀ وجه څۀ ده؟ هغوئي د معاشرې او د کلتور بنياد پۀ بقا باندې کيښودو۔ بس څوک چې پوهيږي چې څوک زما هيڅ نشي کولے، هغه سرکشي شروع کوي۔ رښتيا خبره دا ده چې د سر نه دا قانون هم غلط دے۔ حقيقت دا دے چې دلته چا ته هم بقا نشته، پۀ زمکه باندې چې څۀ دي، هر څۀ فاني دي۔ پۀ قرآنِ پاک کښې دي:

كُلُّ مَنْ عَلَیْهَا فَانٍۚۖ(۲۶)(پارہ:27، سورۀ الرحمٰن:26)

ترجمهٴ کنزُ العِرفان: پۀ زمکه چې څومره مخلوق دے ټول فنا کيدونکے دے۔

 د دې مغربي کلتور پۀ مقابله کښې د اِسلام ښکلا ته وګورئ! اِسلام د کلتور (Civilization)، اخلاقو، کردار (Character)، هر څيز بنياد د الله پۀ رضا باندې ايښودے دے * يو حقيقي مسلمان د نورو سره دې د پاره نيکي نۀ کوي چې سبا هغوئي هم د دۀ سره نيکي اوکړي بلکې د هغۀ مقصد د رَبّ رضا وي * يو حقيقي مسلمان نورو ته د تکليف ورکولو نه دې د پاره ځان نۀ ساتي چې دے د تکليف نه بچ شي * مونږ