څۀ ښکلے ځائے راشي نو مونږ هلته زړۀ لګولے وي چې بس اوس کور ته نۀ ځو، اوس ژوند هم دلته تيرول دي؟ يا پۀ لاره کښې د خوراک وغيره کولو د پاره پۀ يو هوټل کښې ايسار شوي يو نو هلته مو زړۀ لګولے وي؟ نا۔۔۔!! داسې نۀ کيږي۔ مسافر د سفر پۀ وخت ډير ښکلي ځايونه ويني، بعضې وخت پۀ هوټلو وغيره کښې ايساريږي نو د کور پۀ نسبت ډير سکون محسوسوي، د دې باوجود هم هغه هلته زړۀ نۀ لګوي، د هٰغه ځائے پۀ نعمتونو کښې نۀ ورکيږي، زر خپل کور ته واپس ځي۔ دا دُنيا هم داسې ده، مونږ ټول مسافر يو، د څۀ مودې د پاره دلته ايسار شوي يو، ډير زر به د اخرت پۀ سفر باندې روانيږو۔ ځکه دلته هيڅکله هم زړۀ لګول نۀ دي پکار۔ پۀ حديثِ پاک کښې دي: كُنْ ‌فِي ‌الدُّنْيَا كَاَنَّكَ ‌غَرِيبٌ اَوْ ‌عَابِرُ سَبِيلٍ پۀ دُنيا کښې داسې اوسيږئ لکه څنګه چې نا اشنا وي يا څوک مسافر وي۔ ^([1])

 خوږو او محترمو اِسلامي وروڼو! دا ډير د سبق نه ډک حديث شريف دے، دا حديثِ پاک پۀ خپل زړۀ باندې نقش کول پکار دي، د خپل هر کار، هرې معاملې بنياد پۀ فنا باندې ساتئ، پۀ بقا باندې يـې مۀ ساتئ۔

د اِسلام حُسن او د الحاد  بدي

يوه قيمتي خبره درته اوکړم: دا چې کوم مغربي کلتور (Western Civilization) دے، پۀ کوم کښې چې اِلحاد (Atheism)، سيکولر ازم  (Secularism)، ډِي اِزَم (Deism) وغيره شامل دي، د هغوئي دننه نظام  بالکل تالا ترغه شوے دے۔ د هغوئي سره هيڅ د اخلاقو ضابطه نشته، دا خلق خُدائے هډو مني نۀ، د هغوئي نعره ده There is no God هيڅ خُدائے نشته۔ (اَستَغفِرُ الله!) هغوئي د اخلاقو او کردار او د معاشرتي اُصولو (Social Principles) بنياد پۀ بقا باندې ايښودے دے۔ د هغوئي ټوله معاشره د بقائے