هي ساهه اجايا نه گذري وڃن، نه ته قيامت جي ڏينهن تنهنجو خزانو خالي هوندو ۽ تون شرمسار رهجي ويندين. ^([1])

وَالْوَقْتُ اَنْفَسُ ‌مَا ‌عُنِيتَ ‌بِحِفْظِهٖ                                                                   وَاَرَاهُ اَسْهَلَ مَا عَلَيْك يَضِيعُ^([2])

مفھوم: يعني وقت هڪ نفيس ترين شيءِ آهي جنهن جي حفاظت جو توکي پابند ڪيو ويو آهي جڏهن ته مان ڏسي رهيو آهيان ته اها ئي شيءِ تنهنجي وٽ سڀ کان وڌيڪ آساني سان ضايع ٿي رهي آهي.

خلاصهءِ ڪلام

ڪلام جو خلاصو هي آهي ته قيامت جي ڏينهن ماڻهو 2 ئي قسم جا هوندا:

فَمِنْهُمْ شَقِیٌّ وَّ سَعِیْدٌ(۱۰۵)(سيپارو: 12، هود: 105)

ترجمو ڪنزُ العرفان: پوءِ انهن مان ڪو بدبخت هوندو ۽ ڪو خوش نصيب هوندو.

يعني هڪ بدبخت  ۽ ٻيو سعادتمند. بدبخت جهنم ۾ ويندا ۽ سعادتمندن کي جنت نصيب ٿيندي، اسان کي ڪوشش ڪرڻي آهي ته سعادت مند بڻجون. سعادت مند ٻانهي جون مختلف نشانيون آهن، مثلاً * جيڪو سعادت مند هجي، اهو نيڪين سان محبت ڪندو آهي * اهو نيڪ ڪم ڪرڻ ۾ سستي ناهي ڏيکاريندو، چُست رهندو آهي * اهو وقت جي قدر ڪندو آهي، فضول ڪمن ۽ گناهن واري ڪمن ۾ وقت ضايع ناهي ڪندو * اهڙي طرح دل جي عاجزي ۽ انڪساري * اولياء الله جي محبت * الله پاڪ کان نيڪ گمان رکڻ * مسلمانن جي خير خواهي (يعني ڀلائي چاهڻ) * گناهن کان بچڻ * ۽ الله پاڪ جي رضا ۾ راضي رهڻ وغيره به سعادت مند ٻانهي جي علامتن مان آهن. اسان کي گهرجي ته انهن ڳالهين جو لحاظ رکي، سٺي طريقي سان رمضان ڪريم گذارڻ جي ڪوشش ڪريون. اِنْ شَآءَ اللہُ الْکَرِیم! کُوڙ