الله پاک تا ته داسې نعمت درعطا کړے دے، ښۀ کارونه کوه او شراب مۀ څښه۔ دۀ به د خپلې مور خبره نۀ منله۔

يو ځل داسې وشول چې دۀ د تورات شريف تِلاوت کولو، خلق د دۀ نه ګير چاپيره راتاؤ شول، ښه محفل جوړ شو۔ دۀ د تورات شريف تلاوت کولو۔ چې کله د دې اجتماع نه فارغ شو، کور ته راغلو او شراب څښل يـې شروع کړل نو مور يـې بيا منع کړو، اوئې وئيل: ځويه! پاڅه اودس اوکړه۔۔۔!! بيا خو دا د شرابو پۀ نشه کښې وو، دۀ معاذ اللہ! مور له څپيړه ورکړله۔ مور يـې راپريوتله، د هغې سترګه راووتله، غاښ يـې هم مات شو۔

مور يـې پۀ تکليف کښې ووئيل: الله دې ستا نه راضي نۀ شي۔ بيا هغۀ ته د خپلې غلطۍ احساس وشو، نو د غرونو طرف ته ووتو، تر څلويښتو کالو پورې يـې مجاهدات کول، ښه ډير عبادتونه يـې اوکړل، لوږې يـې تيرې کړلې، تر دې پورې چې پۀ هغۀ کښې هډوکي راښکاره شول۔ د 40 کالو د عبادت نه پس هغۀ د اسمان طرف ته نظر اوکړو، عرض يـې اوکړو: اے کريم مالِکه! آيا زما ګناهونه معاف شو، آيا تۀ زما نه راضي شوې؟ که راضي شوے يـې نو ما ته خبر عطا کړې۔ غيبي اواز راغلو: رِضَائِیْ مِنْ رِضَا اُمِّکَ يعنې زما رضا پۀ دې کښې ده چې تۀ خپله مور راضي کړې۔

بيا هغه پوهه شو چې که زۀ پۀ زرګونو کاله عبادت هم اوکړم خو که مور مې راضي نۀ شوه نو الله پاک هم نۀ راضي کيږي،لهذا کور ته واپس راغلو، د لرې نه يـې اواز اوکړو:           یَا مِفْتَاحُ الْجَنَّۃِ اے زما د جنَّت کُنجۍ (زما مورې)۔۔۔!! مور يـې پوښته اوکړه: دا څوک دے؟ ووئيلے شو: ستا ځوي دے۔ مور يـې لا اوس هم پۀ تکليف کښې وه، اوئې وئيل: زۀ ستا نه نۀ راضي کيږم۔ بيا خو ځوي ډير زيات خفه شو، د هغۀ هٰغه لاس پۀ کوم باندې چې يـې مور له څپيړه ورکړې وه، هغه د ډير خفګان پۀ وجه هُم هٰغه لاس کټ کړو، بيا يـې لرګي راجمع کړل، هغې ته يـې وور ورته کړو، وور ته نزدې شو او اوئې وئيل: اے نافرمانه!