حديث پاڪ ۾ آهي، منهنجي ۽ اوهان جي آقا، مڪي مدني مصطفيٰ صَلَّى اللّٰهُ عَلَيۡهِ واٰلِهٖ وَسَلَّم  فرمايو: بني اسرائيل ۾ هڪ راهب (يعني اڪيلائي ۾ رهي عبادت ڪرڻ وارو) هو، شيطان (ان کي ڀٽڪائڻ جو طريقو ايئن اختيار ڪيو جو) هڪ ڇوڪريءَ جو ڳلو دٻائي ڇڏيو ۽ ان جي اهل خانه جي دل ۾ هيءَ ڳالهه وجهي ڇڏي ته ان جو علاج فلاڻي راهب وٽ آهي. تنهنڪري اهي ماڻهو ان کي وٺي راهب وٽ آيا، هاڻي راهب پهريان ته ڇوڪريءَ جو علاج ڪرڻ کان منع ڪيو، پوءِ اهو راضي ٿي ويو. هاڻي اها ڇوڪري اڪيلي ان وٽ هئي، شيطان راهب کي ڀٽڪائڻ شروع ڪيو، ان جي دل ۾ گندا وسوسا وجهڻ شروع ڪيا، پهريان ته اهو راهب شيطاني وسوسن کان بچندو رهيو، آخر شيطان جي چال ۾ ڦاسي ويو ۽ ان ڇوڪريءَ سان منهن ڪارو ڪري ڇڏيو، ۽ جيڪو نه ٿيڻو هو سُو ٿي ويو، هاڻي شيطان راهب جي دل ۾ وسوسو وڌو ته جڏهن ان جا گهر وارا ايندا (۽ انهن کي هن ڳالھ جي خبر پوندي) ته تون رسوا ٿي ويندين، ان ڪري تون ان کي قتل ڪري ڪٿي دفن ڪري ڇڏ. هاڻي راهب پنهنجي عزت بچائڻ خاطر ڇوڪريءَ کي قتل ڪري ڇڏيو، هوڏانهن شيطان ڇوڪريءَ جي گهر وارن وٽ پهتو، انهن کي وسوسا وڌائين، آخر ان جا گهر وارا پهتا، جتي ان ڇوڪريءَ کي دفن ڪيو ويو هو، ان کي کوٽيائون ته راهب جو  گناھ ظاهر ٿي ويو، راهب کي گرفتار ڪيو ويو، (جڏهن راهب کي قتل ڪرڻ لڳا ته) شيطان پوءِ راهب وٽ آيو ۽ چيو: مون ئي توکي گناهه ۾ ڦاسايو، پوءِ مون ئي توکي کين قتل ڪرڻ جو وسوسو وڌو، هاڻي جيڪڏهن تون منهنجي هڪ ڳالهه مڃي وٺين ته مان تنهنجي جان بچائي وٺندس، راهب ڳالهه پڇي، شيطان چيو: مون کي سجدو ڪر! (هاءِ! نادان راهب...!! هاڻي به شيطان جي چال نه سمجهي سگهيو) ان شيطان کي سجدو ڪري ڇڏيو، جيئن ئي ان هي ڪفر ڪيو، شيطان چيو: منهنجو تو سان ڪو واسطو ناهي. هي اها ڳالهه آهي جنهن بابت الله پاڪ فرمايو: ^([1])