ڪيتري اهميت آهي، ان کي سمجهڻ لاءِ هڪ ايمان افروز روايت ٻڌو! حضرت ابنِ ابي ليليٰ رَحۡمَةُ اللهِ عَلَيۡه فرمائن ٿا: ميدانِ ڪربلا ۾ جڏهن امام حسين رَضِىَ اللهُ عَنْهُ کي اهو يقين ٿي ويو ته وعدي جو وقت اچي چڪو آهي، هاڻي شهادت ٿيڻي آهي ته پاڻ فرمايائون: مون کي ڪو ٿلهو ڪپڙو آڻي ڏيو! (ٿورو غور سان ٻڌندا ته پاڻ ڪپڙو ڇو گهرائي رهيا آهن، فرمايائون: ٿلهو ڪپڙو آڻي ڏيو!)، مان ان ڪپڙي کي پنهنجي پاتل لباس جي هيٺان رکندس ته جيئن جڏهن مان شهيد ٿي زمين تي ڪران ته منهنجي اوگهڙ نه کلي. سندن خدمت ۾ ڪپڙو پيش ڪيو ويو، پاڻ ان کي پنهنجي پاتل ڪپڙن جي هيٺان ويڙهي ڇڏيو. ^([1])

الله اڪبر! اي عاشقانِ رسول! اندازو لڳايو! الله ۽ رسول جي احڪامن کي اهميت ڏيڻ وارا ڪيتري قدر اهميت ڏيندا آهن * اسان جو حال اهڙو آهي جو معمولي پريشاني اچي ته * ٿورو مٿي ۾ سور ٿئي ته جماعت ڇڏجي ويندي آهي * ڪڏهن ڪڏهن ته معاذَ الله! نماز ئي قضا ڪري ڇڏيندا آهيون * ٿوري تنگدستي اچي ته دل وياجَ ڏانهن مائل ٿي ويندي آهي * ڪجھ نادان ته غربت کان ڊڄي وياج تي قرض وٺڻ کان به بلڪل نه ڪيٻائيندا آهن * غم مٽائڻ جي نالي تي برائين جي ماءُ يعني شراب جو سهارو ورتو ويندو آهي. مطلب: معمولي معمولي بهانا بڻائي الله ۽ رسول جي نافرماني ڪئي ويندي آهي. ٻئي طرف امام عالي مقام، امام حسين رَضِیَ اللهُ عَنْہُ جو مبارڪ انداز ڏسو! ڇا قيامت جهڙو منظر هو، 3 ڏينهن کان پاڻي بند آهي، ڀائر، ڀائيٽا، پٽ اکين اڳيان شهيد ڪيا ويا آهن، ننڍڙي علي اصغر رَضِیَ اللهُ عَنْہُ جي ڳلي تي تير هلايو ويو آهي، شهيدن جا 72 لاشَ پنهنجي هٿن سان کڻي چڪا آهن، ان قيامت نما موقعي تي به پاڻ ڪيڏي اهميت سان شرعي احڪامن تي عمل ڪري رهيا آهن...!!