المُنتَهیٰ، عرش او کُرسي وغيره نۀ خو دوئي ليدلي وو، نۀ بل چا ليدلي دي۔ البته بَيتُ المُقَّدس دوئي ليدلے وو او دوئي ته دا هم معلومه وه چې محبوبِ ذِيشان صَلَّی اللہ عَلَیْہِ وَ آلِہٖ وَ سَلَّم چرې هم بَيتُ المُقدَّس ته تشريف نۀ دے وړے۔ نو دوئي د معراج د واقعې د تصديق د پاره د نبي کريم صَلَّی اللہ عَلَیْہِ وَ آلِہٖ وَ سَلَّم نه مختلفې پوښتنې اوکړې۔ چا پوښتنه اوکړه چې هلته څومره دروازې دي؟ چا ووئيل چې د بَيتُ المُقَدَّس رقبه څومره ده؟ چا پوښتنه اوکړه چې د بَيتُ المُقَدَّس ګنبد څومره اوچت دے؟ ^([1])

 اللہ اَکْبَر! څومره فضول پوښتنې دي، د اعلیٰ حضرت رَحْمَةُ اللهِ عَلَيْه خليفه حضرت علامه ظَفرُ الدِّين بهاري رَحْمَةُ اللهِ عَلَيْه فرمائي: عامه شان خبره ده، انسان چې کله يوې ودانۍ ته ځي نو د هغۀ حيثيت مختلف وي، دا د انجنيئر کار وي چې کله هغه يوې ودانۍ ته لاړشي  نو د هغه پام دې  خبرو ته وي، هغه سوچ کوي چې ودانې څومره اوچته ده؟ ديوالونه څومره پلن دي؟ د ودانۍ رقبه څومره ده؟ څومره دروازې دي؟ کوم کَس چې د بَل څۀ مقصد د پاره لاړشي، د هغۀ پام بالکل د دې څيزونو طرف ته نۀ وي، او بيا خو د محبوبِ ذِيشان صَلَّی اللہ عَلَیْہِ وَ آلِہٖ وَ سَلَّم معامله ډيره جُدا ده، پۀ رسول الله صَلَّی اللہ عَلَیْہِ وَ آلِہٖ وَ سَلَّم باندې پۀ دغه شپه د الله پاک خاص جلوې وې، پۀ هٰغه خاص حالت کښې بلکې پۀ عامو حالاتو کښې هم د بَيتُ المُقَدَّس دروازې شميرل، پۀ رقبه باندې غور کول، د ګنبد د اوچت والي سوچ کول د خوږ آقا و مولا، مکي مَدَني مصطفٰے صَلَّی اللہ عَلَیْہِ وَ آلِہٖ وَ سَلَّم د نبوت د شان خلاف وو۔ ^([2]) نو پۀ حديثِ شريف کښې دي: کله چې دې خلقو د بَيتُ المُقَدَّس پۀ باره کښې داسې فضول پوښتنې اوکړې نو رسول الله صَلَّی اللہ عَلَیْہِ وَ آلِہٖ وَ سَلَّم د دې بَيتُ المُقَدَّس نخښې بيانول شروع کړل، د دې پورې چي پۀ بعضو خبرو کښې د هغوئي شَک شو نو بَيتُ المُقَدَّس د هغوئي مخې ته کړے شو، هغوئي