دے: جُود يعنې سخاوت۔ دا هم ډير اعلیٰ صفت دے۔ د سخاوت پۀ فضيلت باندې 4 حديثونه مبارک واورئ! (1): سَخاوت د جنّت پۀ وَنو کښې يوه ونه ده، د کومې څانګې چې د زمکې طرف ته راښکته شوې دي، کوم کَس چې پۀ دې کښې يوه څانګه ونيسي، هغه، هغه د جَنَّت طرف ته بوځي۔ ^([1]) (2): تَجَافَوْا عَنْ ذَنْبِ السَّخِیِّ فَاِنَّ اللّٰهَ اٰخِذٌ بِیَدِہٖ کُلَّمَا عَثَرَ یعنې د سخي غلطي معاف کوئ، ځکه چې کله هم هغه خطا کوي نو الله پاک د هغۀ لاس نيسي۔ ^([2]) يعنې الله پاک د هغۀ مددګار وي چې هغۀ ته پۀ هلاکت کښې د غورځيدو نه نجات ورکوي۔ ^([3])    (3): * سخي الله پاک ته نزدې دے * جَنَّت ته نزدې دے * خلقو ته نزدې دے * د وور نه لرې دے * او کنجوس [يعنې شوم] د الله پاک نه لرې دے * د جَنَّت نه لرې دے * د خلقو نه لرې دے * وور ته نزدې دے او جاهل سخي، د الله پاک پۀ نزد د شوم عالِم نه بهتر دے۔ ^([4])  (4): اے اِنسانه! که تۀ بچ کړے شوے مال خرچ کړې نو ستا د پاره ښه ده او که هغه وساتې نو ستا د پاره بده ده او پۀ قدر د ضرورت که د ځان سره وساتې نو پۀ تا ملامتيا نشته او پۀ ورکولو کښې د خپل بال بچ نه شروع اوکړه او بره لاس د لاندې لاس نه بهتر دے۔ ^([5])

  د دې حديث پۀ شرح کښې د قرآنِ کريم مشهور مفسر، حکيم الاُمّت مفتي احمد يار خان نعيمي رَحْمَةُ اللهِ عَلَيْه فرمائي: يعنې د خپلو ضرورتونو نه بچ شوے مال خيرات کول، پخپله هُم ستا د پاره فائده مند دے چې پۀ هغې سره ستا څۀ کار اونۀ دريږي او تا ته پۀ دُنيا او پۀ اخرت کښې بدله ميلاؤ شي او هغه د ځان سره ساتل، پخپله هم ستا د پاره خراب