Book Name:Shan o Ausaf e Muaviya
* ٻار کي دڪان تي سامان وٺڻ جي لاءِ موڪليو هو، ويچاري کان پيسا ڪٿي ڪِري پيا، پوءِ ته بس سندس اهڙي ته تاريخ ڇَڏائي ويندي آهي جو الله جي پناہه...!! * رستي تي هلندي ڪنهن جو ڪلهو ڪنهن سان ٽڪرائجي ويو ته ماڻهو بَڙ بَڙ ڪرڻ لڳندا آهن، ڪڏهن ڪڏهن ته ان ڳالهه تي جهيڙو به ٿي پوندو آهي * ڪنهن جو پير اسان جي پير تي اچي ويو، اسان کان برداشت نه ٿيندو آهي * موٽر سائيڪل وارو گاڏيءَ سان ٽڪرائجي ويو، هاڻي فوري طور ڪاوڙ ۾ بريڪ لڳندي آهي، آس پاس جا ماڻهو به متوجهه ٿي ويندا آهن ته ڇا ٿيو؟ ڪار وارو ڪاوڙ ۾ ڳاڙهو ٿي گاڏيءَ مان لهندو آهي، پوءِ روڊ تي جيڪي شرافت جا مظاهرا ٿيندا آهن، الله پاڪ جي پناہه...!!
اهڙا ٻيا به ڪيترائي معاملا اسان وٽ روزمره جي زندگي ۾ عموماً ٿيندا رهندا آهن. ڪاش! اسان کي حِلم جي دولت نصيب ٿي وڃي، ڪاش! اسان ڪاوڙ کائڻ وارا، ڪاوڙ تي قابو پائڻ وارا بڻجي وڃون.
هڪ دفعي هڪ شخص حضرت امير معاويه رَضِىَ اللهُ عَنْهُ سان سخت ڪلامي ڪئي ته ڪنهن چيو: جيڪڏهن توهان رَضِىَ اللهُ عَنْهُ چاهيو ته هِن کي عبرتناڪ سزا ڏئي سگهو ٿا۔ ان تي پاڻ رَضِىَ اللهُ عَنْهُ فرمايو: مون کي هِن ڳالهه کان حيا اچي رهيو آهي ته منهنجي رعايا جي ڪنهن غلطيءَ سبب منهنجو حِلم ۽ بردباري گهٽ ٿي وڃي. ([1])
حضرت امير معاويه رَضِىَ اللهُ عَنْهُ جي بارگاهه ۾ سوال ڪيو ويو ته سڀ کان وڏو سردار ڪير آهي؟ فرمايائون: جڏهن ان کان ڪجهه گهريو وڃي ته سڀني کان وڌيڪ سخي هجي، محفلن ۾ حسنِ اخلاق جي اعتبار کان سٺو هجي ۽ کيس جيترو حقير سمجهيو وڃي اوترو ئي وڌيڪ حِلم ۽ بُردباري جو مظاهرو