Book Name:Farishton Ki Duain Lijiye
هغه بيمار دے نو مونږ له پکار دي چې د هغۀ تپوس اوکړو او ثواب وګټو. د مسلم شريف حديثِ پاک دے، د الله پاک اخري نبي، رسولِ هاشمي صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَاٰلِهٖ وَسَلَّم فرمائيلي دي: اے اِبنِ آدمه! زۀ بيمار ووم، تا زما تپوس ولې اونکړو؟ بنده به عرض اوکړي: اے زما رَبِّ کريمه! تۀ خو رَبُّ اَلعٰلَمِين يـې (تۀ د هر عيب نه پاک يـې، بيماريدل ستا د شان لائق نۀ دي، اے رَبِّ کريمه! چې تۀ د بيمارۍ نه هُم پاک يـې نو) ما به ستا تپوس څنګه کولو؟ الله پاک به وفرمائي: آيا تا ته معلومه نۀ وه چې زما فلانکے بنده بيمار شوے وو او تا د هغۀ تپوس اونکړو، که تا د هغۀ تپوس کړے وے نو ضرور به دې زما رضا هلته موندله. ([1])
اَللہُ اَکْبَر! اَللہُ اَکْبَر! اندازه ولګوئ چې د يو مسلمان څومره اوچت شان دے...!! بنده بيمار شو، الله پاک فرمائي: اے اِبنِ آدمه! تا زما تپوس ولې اونکړو...!! واه! سُبْحٰنَ اللہ! د دې نه معلومه شوه چې که څوک مالداره دے او که غريب، سيټھ دے او که نوکر، کوم بنده چې مسلمان دے، د الله پاک پۀ نزد د هغۀ لوئي مقام دے، ځکه مونږ له پکار دي چې مونږ د هغۀ د تپوس د پاره لاړ شو او ثواب وګټو.
صَلُّوا عَلَی الْحَبِیب صَلَّی اللهُ علٰی مُحَمَّد
خوږو او محترمو اِسلامي وروڼو! د فرښتو د دعاګانو د حقدار جوړيدو يوه اسانه طريقه دا هم ده چې مونږ د خپلو مسلمانانو وروڼو د پاره دعاګانې کوو. پۀ حديثِ پاک کښې دي: د بنده د خپل مسلمان ورور د پاره د هغۀ پشي شا کړې دُعا قبوله ده. (کله چې بنده د خپل مسلمان ورور د پاره د هغۀ پۀ غير موجودګۍ کښې دعا کوي) د هغۀ د سَر خوا سره يوه فرښته مقرره وي، کله چې دا د خپل ورور د پاره دُعا کوي، فرښته وائي: آمِينَ وَلَكَ بِمِثْلٍ يعنې الله پاک