بلال رَضِىَ اللهُ عَـنْهُ پۀ يو حالت کښې هم د اذان کولو د پاره نۀ راضي کيدلو۔

بعضې صحابۀ کرامو رَضِىَ اللهُ عَـنْهُم دا مشوره وکړه چې ولې نۀ چې حسنينِ کريمين      رَضِىَ اللهُ عَـنْهما راوبللے شي چې د رسول الله صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَاٰلِهٖ وَسَلَّم نمسي ورته فرمائش وکړي نو بيا به د حضرت بِلال رَضِىَ اللهُ عَـنْهُ سره د اِنکار کولو ګنجائش نۀ وي۔ نو خلقو زر دواړه شهزادګان راوستل۔ حضرت بلال رَضِىَ اللهُ عَـنْهُ دواړه شهزادګان سينې ته راجخت کړل او مينه يـې ورسره شروع کړه۔ شهزادګانو فرمائش وکړو: اے بلاله! يو ځل مونږ ته هٰغه اَذان وکړه کوم چې به تاسو زمونږ د نيکه بابا جان صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَاٰلِهٖ وَسَلَّم پۀ ظاهري ژوند کښې کولو۔ بيا د اِنکار ګنجائش چرته وو؟ نو حضرت بلال رَضِىَ اللهُ عَـنْهُ د مسجدِ نبوي شريف د چت هٰغه حصې ته تشريف يوړلو چرته چې به يـې د حضور نبي کريم صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَاٰلِهٖ وَسَلَّم پۀ ظاهري ژوند کښې اذان کولو۔

چې کله حضرت بلال رَضِىَ اللهُ عَـنْهُ د مدينے منورې پۀ ښکلو فضاګانو کښې پۀ خپل ښکلي اواز کښې د الله اکبر، الله اکبر نه اذان شروع کړو نو ديوالونه ولړزيدل، د خلقو د نا قرارۍ حالت شروع شو، پۀ مدينه منوره کښې د اذان پۀ کيدو خلق سلګو ونيول، ټول خلق د خپلو کورونو نه بهر راغلل، حضرت بلال رَضِىَ اللهُ عَـنْهُ چې اَشْھَدُ اَنَّ مُحَمَّدًا رَّسُوْلُ اللہ ووئيل نو پۀ زرګونو چغې يو دم په فضا کښي بلندي  شوې او هٰغه وخت د خلقو د ژړيدو شان څۀ بل شان وو، وړو ماشومانو به د خپلو مئيندو نه پوښتنه کوله چې د رسول الله صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَاٰلِهٖ وَسَلَّم مؤذِن حضرت بلال رَضِىَ اللهُ عَـنْهُ خو راغلے دے خو د رسول الله صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَاٰلِهٖ وَسَلَّم نوراني مخ پۀ نظر نۀ راځي، هغوئي به کله تشريف راوړي؟

بهر حال چې کله حضرت بلال رَضِىَ اللهُ عَـنْهُ اَشْھَدُ اَنَّ مُحَمَّدًا رَّسُوْلُ اللہ ووئيل او خوږ آقا   صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَاٰلِهٖ وَسَلَّم يـې مخامخ اونۀ ليدو نو د جدايۍ پۀ غم کښې يـې يوه تيزه چغه ووهله او بے هوشه شو او زمکې له يـې تشريف راوړو، چې کله پۀ هوش کښې راغلو نو راپاڅيدو او