وڃو، هن ڪتاب کي ڌوئي ڇڏيو.

   ابو مظفر رَحۡمَةُ اللهِ عَلَيۡه فرمائن ٿا: مون کي اها ڪتاب تمام گهڻي پسند هئي، تنهنڪري ان کي ڌوئڻ لاءِ منهنجي دل نه مڃيو. مون دل ۾ سوچيو ته آينده هي ڪتاب کڻي حضرت جي بارگاهه ۾ نه ويندس. جڏهن مان گهر ۾ ڪتاب رکڻ لاءِ ارادو ڪري اٿيس، ته مان اٿي نه سگهيس.

غوثِ پاڪ رَحۡمَةُ اللهِ عَلَيۡه فرمايو: هي ڪتاب مون کي ڏي. مون ڪتاب ڏيڻ کان پهريان ڏٺو ته ان جا صفحا بلڪل صاف ٿي چڪا هئا ۽ انهن تي هڪ به لفظ باقي نه بچيو هو. پوءِ مون اهو ڪتاب غوث پاڪ رحمةُ اللهِ عليه کي ڏئي ڇڏيو. پاڻ رحمةُ اللهِ عليه ان کي ڏسڻ لڳا ۽ فرمايو: هن ڪتاب ۾ ته قرآن پاڪ جون فضيلتون لکيل آهن. جڏهن مون ڪتاب کڻي ڏٺو ته حقيقت ۾ ان ۾ قرآن پاڪ جون فضيلتون تمام سهڻي نموني سان لکيل هيون.^[1]

بندہ قَادِر کا بھی، قادربھی ہے عَبْدُالقَادِر                                          سِرِّ باطن بھی ہے ظاہِر بھی ہے عَبْدُالقَادِر

مفتئ شرع بھی ہے، قاضِئ ملّت بھی ہے                               عِلْمِ اَسْرار سے ماہِر بھی ہے عَبْدُالقَادِر

ذی تَصَرُّف بھی ہے مَاذُوْن بھی مختار بھی ہے                 کارِ عالَم کا مُدَبِّر بھی ہے عَبْدُالقَادِر([2])

ہیں پیرِ پیراں!                                                 غوثِ پاک                                            ہیں میرِ میراں!                                                 غوثِ پاک

مَحْبُوبِ سُبْحاں!                                                      غوثِ پاک                                           ولیوں کے سُلطاں!                                غوثِ پاک

مُشکل ہو آساں!                                          غوثِ پاک                                           دو دَرد کا دَرْمَاں!                                                  غوثِ پاک

فرماؤ اِحْساں!                                                         غوثِ پاک                                           راحت کا سَاماں!                                             غوثِ پاک

صَلُّوْا عَلَی الْحَبیب!                                                           صَلَّی اللّٰہُ عَلٰی مُحَمَّد