کان وٺي حضرت عبدالله رَضِیَ اللهُ عَنْهُ تائين پياري آقا، مڪي مدني مصطفيٰ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَاٰلِهٖ وَسَلَّم جا سڀئي ابا ڏاڏا اهل ايمان، پاڪيزه ۽ باڪردار هئا.

حُضُور کی آمد!                                                        مرحبا!                                                                                  غَیُّور کی آمد!                                                           مرحبا!

پُرنور کی آمد!                                                         مرحبا!                                                                                  داتا کی آمد!                                                             مرحبا!

مولیٰ کی آمد!                                                          مرحبا!                                                                                  پیارے کی آمد!                                        مرحبا!

عرش پہ  تازہ چھیڑ چھاڑ، فرش پہ  طرفہ دھوم دھام

کان  جدھر  لگائیے  تیری  ہی  داستان  ہے^([1])

نور مصطفيٰ جون تجليون

نور  مصطفيٰ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَاٰلِهٖ وَسَلَّم دنيا ۾ جلوه گر ٿيڻ کان پهريان تمام بُت منهن ڀَر ڪِريل ڏٺا ويا.^[2] بادشاهن جا تخت اونڌا ٿي ويا. جانورن کي ڳالهائڻ جي طاقت ڏني وئي، اوڀر جي پکين اولھ وارن کي خوشخبريون ڏنيون، قريش جي چوپاين چيو: ربّ ڪعبه جي قسم! اهي دنيا جا امام ۽ اهل دنيا جي لاءِ سج آهن.^[3] قريش جيڪي سخت ڏڪار جو شڪار هئا، رسول ڪريم صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَاٰلِهٖ وَسَلَّم  جي تشريف آوري جي ڏينهن ۾ ڏڪار ختم ٿي ويو، زمين سرسبز ٿي وئي ۽ وڻ ٽڻ ميويدار ٿي ويا انهي ڪري هن سال کي سَنَۃُ الْفَتْحِ وَالْاِبْتِہَاجِ (فتح ۽ خوشحالي جي سال) جو نالو ڏنو ويو.^[4]

سيده آمنه رَضِىَ اللهُ عَنْها جا مشاهدا

اُمّ مصطفيٰ، سيده آمنه رَضِىَ اللهُ عَنْها فرمائن ٿيون: هڪ ڏينهن مان سمهي رهيس، خواب ۾ ڪنهن چيو: ڇا اوهان کي خبر آهي ته اوهان هن اُمّت جي سردار ۽ نبي