خوف دوزخ کا آہ! رحمت ہو                                                                                              خاکِ طیبہ کا واسطہ یارَبّ!

دِل کا اُجْڑا چمن ہو پھر آباد                                                                                                              کوئی   ایسی   ہَوَا  چلا   یارَبّ!^([1])

صَلُّوْا عَلَی الْحَبیب! صَلَّی اللّٰہُ عَلٰی مُحَمَّد

شير خدا رَضِىَ اللهُ عَنْه جي قناعت

پيارا اسلامي ڀائرو! اسان جي آقا، مولا علي شيرِ خدا رَضِىَ اللهُ عَنْه  جي زهد جي ڪهڙي نه شان آهي...!پاڻ رَضِىَ اللهُ عَنْه  اَمِیْرُ الْمُؤْمِنِین هئا، خَلِیْفَةُ الْمُسْلِمِین هئا،  تاج ۽ تخت سندن جو هو، پاڻ رَحْمَةُ اللهِ عَلَيۡه  چاهين ها ته عيش ۽ عشرت سان ڀرپور زندگي گذارين ها پر سندن زهد و تقوٰي واري، صبر ۽ قناعت واري زندگي  گذارڻ کي پسند فرمايائون. حضرت سُوَيد بن غفله رَضِىَ اللهُ  عَـنْهُ فرمائن ٿا ته مان امير المؤمنين، حضرتِ مولاءِ ڪائنات، عليُّ الۡمرتضيٰ، شيرِ خُدا رَضِىَ اللهُ عَنْه  جي خدمتِ سراپا عظمت ۾ دارالامارة ڪوفي ۾ حاضر ٿيس، سندن آڏو جَوَن جي ماني ۽ کير جو هڪ پيالو رکيل هو، ماني خشڪ ۽ ايڏي سخت هئي جو ڪڏهن پنهنجي هٿن سان ۽ ڪڏهن گوڏن تي رکي ٽوڙي رهيا هئا، اهو ڏسي مون پاڻ رَضِىَ اللهُ عَنْه  جي ٻانهيء فِضّه رَضِیَ اللهُ  عَنْهَا کي چيو، توهان کي هنن تي ترس نه ٿو اچي؟ ڏسو ته سهي مانيءَ تي سِنور لڳل آهي، سندن لاءِ جَوَ شريف ڇاڻي ڪري نرم ماني پچائينديون ڪريو، ته جيئن گرهه ڀَڃڻ ۾ تڪليف نه ٿئي، حضرت فِضّه    رَضِیَ اللهُ  عَنْهَا وراڻيو ته امير المؤمنين رَضِىَ اللهُ عَنْه  اسان کان عهد ورتو آهي ته سندن لاءِ ڪڏهن جَوَ شريف ڇاڻي نه پچايا وڃن، ايتري ۾ امير المؤمنين رَضِىَ اللهُ عَنْه  مون ڏانهن متوجهه ٿيا ۽ فرمايائون اي ابنِ غفله! توهان هن ٻانهيءَ کي ڇا چئي رهيا آهيو؟ مون جيڪو ڪجهه چيو هو اهو کين عرض ڪيو ۽ التجا ڪئي  ته يا امير المؤمنين! توهان پنهنجي جان تي رحم فرمايو ۽ ايڏي تڪليف نه کڻو.