د امام اعظم رَحْمَةُ اللهِ عَلَيْه د ورځې او شپې جَدوَل (Schedule)

حضرت مِسعَر بن کِدَام رَحْمَةُ اللهِ عَلَيْه فرمائي: زه د امامِ اعظم ابو حنيفه رَحْمَةُ اللهِ عَلَيْه جُمات ته حاضِر شوم، ما اوکتل چې د سحر د لمونځ ادا کولو نه پس به هغوئي رَحْمَةُ اللهِ عَلَيْه خلقو ته ټوله ورځ عِلمِ دين ښودلو، په دغه وخت کښې صِرف د لمونځونو د پاره دَمې اوشوې۔ د ماسخوتن د لمانځه نه پس هغوئي رَحْمَةُ اللهِ عَلَيْه خپل کور ته تشريف يوړلو۔ لږ وخت پس ئې ساده جامې واغوستلې، ښه عِطر ئې اولګول او فضاګانې ئې معطره کړې، خپل نوراني مخ ئې اوځلولو، د جُمات په ګوټ کښې په نفلونو ادا کولو کښې مشغول شو تر دې پورې چې صبحِ صادق شو، اوس ئې کور مبارک ته تشريف يوړلو او جامې ئې بدلې کړې او واپس راغلے او د سحر لمونځ د جَمعې سره د ادا کولو نه پس د تيرې ورځ په شان د ماسخوتن د لمونځ پورې د درس او تدريس سلسله جاري شوه۔ ما سوچ اوکړو چې هغوئي رَحْمَةُ اللهِ عَلَيْه به ډير ستړي شوي وي، نن خو به خامخا آرام کوي، خو په دويمه شپه ئې هم هغه معمول وو۔ بيا دريمه ورځ او شپه هم دغه شان تير شول۔ زه ډير متاثره شوم او ما فيصله اوکړه چې ټول عمر به د هغوئي رَحْمَةُ اللهِ عَلَيْه په خدمت کښې تيرووم۔ نو هم دغه شان ما د هغوئي رَحْمَةُ اللهِ عَلَيْه په جُمات کښې مستقل قيام اختيار کړو۔ ما د خپل قيام په موده کښې چرې هم امام اعظم رَحْمَةُ اللهِ عَلَيْه د ورځې بے روژې او د شپې د عبادت او نفلونو نه غافِله اونه ليدلو۔ البته د ماسپخين د لمونځ نه مخکښې به هغوئي رَحْمَةُ اللهِ عَلَيْه لږ شان آرام کولو۔ ^([1])

د حضرت ابنِ ابي مُعاذ رَحْمَةُ اللهِ عَلَيْه روايت دے، حضرت مِسعَر بن کِدام رَحْمَةُ اللهِ عَلَيْه ډير خوش قسمته وو چې د هغوئي وفات د امام اعظم رَحْمَةُ اللهِ عَلَيْه په جُمات کښې د سجدې په حالت کښې اوشو۔^([2])   

جو بے مثال آپ کا ہے تقویٰ، تو بے مثال آپ کا ہے فتویٰ

ہیں علم و تقویٰ کے آپ سنگم، امامِ اعظم ابو حنیفہ^([3])

د حضرت رابعه بصريه رَحْمَةُ اللهِ عَلَيْها د ورځې شپې جَدوَل

روايت دے چې د حضرت رابعه بصريه رَحْمَةُ اللهِ عَلَيْها معمول وو چې کله به شپه شوه او ټول خلق به اوده شول نو خپل ځان ته به ئې وئيل: اے رابعې! (کيدے شي چې) دا ستا د ژوند آخري شپه وي، کيدے شي چې ستا د سبا لمر