دوست هو، هڪ ڏينهن هي ٻئي مسجد ۾ ويٺا هئا ۽ ماڻهو به موجود هئا، مسلمان جِنّ چيو: اوهان کي ڪجھ نظر اچي رهيو آهي؟ امام قشيري رَحۡمَةُ اللهِ عَلَيۡه فرمايو: ها! هي ماڻهو ويٺا آهن، مون کي نظر اچي رهيا آهن۔ جِنّ چيو: ان کان عِلاوه ٻيو ڪجھ نظر نه پيو اچي؟ فرمايائون: نه۔ هاڻي مسلمان جِنّ سندن اکين تي هٿ رکي، پوءِ هٽائي چيو: هاڻي ڏسو! امام ابو القاسِم قشيري رَحۡمَةُ اللهِ عَلَيۡه ماڻهن جي طرف نگاھ کنئي ته ڏٺائون ته ماڻهن جي مٿن تي ڪارا ڪانوَ ويٺل آهن، انهن ڪانوَن جا وار گھڻا ڊگھا آهن ۽ انهن وارن ڪنهن جي چهري کي ڍڪي رکيو آهي، ڪنهن جي اکين تائين آهن، ڪنهن جي نرڙ تائين آهن۔ امام قشيري رَحۡمَةُ اللهِ عَلَيۡه هي عجيب منظر ڏسي حيرت وچان پڇيائون: هي ڇا معاملو آهي؟ سندن دوست جِنّ اها آيت پڙھي:

وَ مَنْ یَّعْشُ عَنْ ذِكْرِ الرَّحْمٰنِ نُقَیِّضْ لَهٗ شَیْطٰنًا فَهُوَ لَهٗ قَرِیْنٌ(۳۶)   (پاره:25، سورۂ زخرف:36)         

ترجَمو ڪنزُ العرفان: ۽ جيڪو رحمٰن جي ذڪر کان منهن ڦيري ته اسان ان تي هڪ شيطان مقرر ڪري ڇڏيندا آهيون پوءِ اهو ان جو ساٿي رهندو آهي.

۽ چيائين: هي اهي شيطان آهن جيڪي انهن تي مُسلط ڪيا ويا آهن۔ انهن مان جيڪو انسان غافِل ٿيندو آهي، ان جي مٿي تي شيطان ڪانوَ جي شڪل ۾ ويهي رهندو آهي، جڏهن اهو ذِڪر ڪرڻ لڳندو آهي ته شيطان پري هٽي ويندو آهي۔^([1])

ذکرودرودہرگھڑی وردِزباں رہے                       میری فضول گوئی کی عادت نکال دو

الله پاڪ اسان کي غفلت کان نجات نصيب فرماءِ۔ ڪاش! اسان هر گھڙي ذِڪر و فِڪر ۾ مَصرُوف رهڻ وارا بڻجي وڃون۔             اٰمِیْن بِجَاہِ خَاتَمِ النَّبِیّٖنَ  صَلَّى اللّٰهُ عَلَيۡهِ واٰلِهٖ وَسَلَّمَ.