حضرت ابو عبد الرحمٰن سُلَمي رَحۡمَةُ اللهِ عَلَيۡه فرمائن ٿا: هڪ وَلِي الله هو، اهو ڪثرت سان الله، الله پڙھندو هو، هڪ ڀيري سندن مٿي تي ڪا شيء لڳي، مٿي مان رت وهڻ لڳو، سُبْحٰنَ الله! سندن رت زمين تي ڪريو ته ان سان الله لکجي ويو۔^([1])

الله پاڪ اسان کي به ڪثرت سان ذِڪرُ الله ڪرڻ جي توفيق نصيب فرمائي۔ اٰمِیْن بِجَاہِ خَاتَمِ النَّبِیّٖنَ  صَلَّى اللّٰهُ عَلَيۡهِ واٰلِهٖ وَسَلَّم۔

میری زبان تَر رہے ذِکْر و دَرُود سے                      بےجا ہنسوں کبھی نہ کروں گفتگو فُضُول^([2])

ذِڪرُ الله جي عادَت ڪيئن بڻايون؟

هڪ ڀيري الله پاڪ جي نبي حضرت موسيٰ عَلَيۡهِ السَّلَام الله پاڪ جي بارگاھ ۾ عرض ڪيو: ياالله پاڪ! مان اهڙي عبادت ڪرڻ چاهيان ٿو، جنهن ۾ گھڻي مشقت ڪرڻي پوي۔ الله پاڪ فرمايو: اي موسيٰ! وڏي آواز سان منهنجو ذِڪر ڪريو۔

هاڻي حضرت موسيٰ عَلَيۡهِ السَّلَام ته الله پاڪ جا نبي آهن، پاڻ جڏهن الله پاڪ جو ذِڪر ڪيو ته مشقت ڇا ٿيڻي هئي، کين تمام گھڻو لُطف مليو، پاڻ ٻئي ڏينهن ذِڪر ڪيو ته پهرين ڏينهن کان به وڌيڪ لذّت ملي، اهڙي طرح جيئن جيئن پاڻ ذِڪر ڪندا رهيا، لذّت ۾ اِضافو ئي ٿيندو رهيو، پاڻ الله ڪريم جي بارگاھ ۾ عرض ڪيائين: ياالله پاڪ! مان ته اهڙي عِبَادت چاهيان ٿو جنهن ۾ گھڻي مشقت کڻڻي پوي، تنهنجي ذِڪر ۾ ته گھڻو لُطف آهي۔ الله پاڪ فرمايو: موسيٰ! هي ته منهنجي اوهان تي مهرباني آهي جو اوهان کي منهنجي ذِڪر ۾ لذّت اچي ٿي، نه ته فِرعَون کي ڏسو! ان پنهنجو تاج ۽ تخت، قُوّت  ۽ سلطنت سڀ برباد ڪري ڇڏيو، درياء ۾ غرق ٿيڻ ته قبول ڪيائين پر هڪ ڀيرو به منهنجو نالو زبان تي آڻڻ پسند نه ڪيائين۔ ^([3])