سُبْحٰنَ الله! اي عاشقانِ رسول! زبان کي ذِڪرُ الله سان تَر رکڻ، فضوليات کان بچندي الله پاڪ جي ذِڪر ۾ مَصرُوف رهڻ به سُنّت آهي۔ الله پاڪ اسان کي باقِي سُنتن سان گڏوگڏ هن پياري پياري سُنّت کي اپنائڻ جي به توفيق عطا فرمائي۔

سینہ تیری سُنّت کا مدینہ بنے آقا!                         جنت میں پڑوسی مجھے تم اپنا بنانا

صَلُّوا عَلَي الحَبيب!                                                 صَلَّي اللّٰه عَلٰي مُحَمَّد

ذِڪرُالله جي ڪثرت ڪرڻ وارن جون مختصر حڪايتون

الحمد لله! اسان جا بزرگانِ دين (يعني الله پاڪ جا نيڪ ٻانها) به ڪثرت سان الله پاڪ جو ذِڪر ڪندا هئا، مسلمانن جو چوٿون خليفو حضرت علي المرتضي رَضِىَ اللهُ عنۡه فرمائن ٿا: صحابي سڳورن عَلَيۡهِمُ الرِّضْوَان جو مبارڪ انداز هو  ته ذِڪرُ الله ٻُڌي ايئن جھومندا هئا جيئن تيز هوا سان وڻ لُڏندو آهي ۽ يادِ اِلٰهي ۾ انهن جا لڙڪ نڪري پوندا هئا۔^([1]) صحابيء رسول حضرت ابوهريره رَضِىَ اللهُ عنۡه وٽ هڪ ڌاڳو هو، ان ۾ پاڻ هڪ هزار ڳنڍون لڳايون هيون، پاڻ ان وقت تائين نه سمهندا هئا جيستائين ان (تسبيح نما) ڌاڳي تي ذِڪرُ الله نه ڪندا هئا۔ حضرت خالِد بن مَعْدان رَحۡمَةُ اللهِ عَلَيۡه تِلاوتِ قرآن سان گڏوگڏ سڄي ڏينهن ۾ 40 هزار تسبيحات پڙھندا هئا، جڏهن سندن انتقال ٿيو، کين غسل ڏيڻ جي لاءِ تختي تي لٽايو ويو ته ان وقت به سندن آڱريون چري رهيون هيون (ڄڻ پاڻ ان وقت به آڱرين جي پَورن تي ذِڪرُ الله ڪري رهيا هئا)۔ حضرت عمير بن هاني رَحۡمَةُ اللهِ عَلَيۡه کان پڇيو ويو، اوهان جي زبان ڪڏهن (ذِڪرُ الله کان) رُڪندي نه آهي، اوهان روزانو ڪيتريون تسبيحون پڙهو ٿا؟ فرمايائون: 1 لک۔^([2])