(1) حضرتِ سَيِّدُنا فَضالَه بن عُبَيد رَضِىَ اللهُ عَـنْهُ فرمائي، حُضُورِ اكرم صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَاٰلِهٖ وَسَلَّم به چه كله خلقو ته د لـمانځه اِمامَت فرمائيلو نو څه صحابۀ كِرام عَـلَيْهِمُ الرِّضْوَان به په لـمانځه كښے د قيام په حالت كښے د سختے لوَږے په وجه راغورزيدل، او دا به اَصحابِ صُفَّه وو. تر دے پورے چه اَعرابيانو [يعني د عربو د كلو اوسيدونكو خلقو] به وئيل، دا خلق ديوانه دي. چه كله به سركارِ مدينه صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَاٰلِهٖ وَسَلَّم د لـمونځ نه فارغ شو نو د هغوئي طرف ته به ئے توَجُّه اوكړه او فرمائيل به ئے، كه تاسو ته معلومه شي چه ستاسو د پاره د الله تعالٰى په در كښے څومره اجر دے نو تاسو به دا خبره خوښه كړئ چه ستاسو په لوَږه او حاجت مندئ كښے نوره اِضافه هم اوشي. (جامع ترمِذى ج٤ ص ١٦٢ حديث ٢٣٧٥)

    (2) حضرتِ سَيِّدُنا ابوهُريره رَضِىَ اللهُ عَـنْهُ فرمائي: ”ما (د لوَږے په وجه) خپل دا حالَت هم ليدلے وو چه د تاجدارِ مدينه صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَاٰلِهٖ وَسَلَّم د مِنبَرِ مُنَوَّر او د اُمُّ المُؤمِنِين حضرتِ سَيِّدَتُنا عائشه صِدِّيقه رَضِىَ اللهُ عَـنْهَا د كور مبارك د مينځه به بے هوشه شوم او را پرے به وتم. څوك سړے به راغے او زما په څټ به ئے ښپه كيښودله. هغه به دا ګنړله چه په ما باندے د جُنون [يعني د ليونتوب] حالت راغلے دے حالانكه ما ته به جُنون [یعنی ليونتوب] وغيره هيڅ نه وو بلکه دا حالت به مے د لوَږے په وجه كيدو.“  (بُخارى ج٨ ص ١٩٣ حديث ٧٣٢٤)

اَصحابِ صُفَّه سره د سركارِ مدينه صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَاٰلِهٖ وَسَلَّم مَحبَّت

      اَصحابِ صُفَّه سره به نبـىِّ كريم  رَءُوْفٌ رَّحِيْم ډير مَحبَّت كولو. زمونږه خوږ  مكِّـى مَدَنـى آقا صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَاٰلِهٖ وَسَلَّم له به چه څه تُحفه، صَدَقه يا مالِ غنيمت راغلو نو هغوئي صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَاٰلِهٖ وَسَلَّم به هغه په اَصحابِ صُفَّه خرچ كولو. په حديثونو كښے راغلي دي چه خوږ نبي صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَاٰلِهٖ وَسَلَّم به نورو صحابۀ كرامو ته ترغيب وركولو چه هغوئي دِ په اَصحابِ