(4) په دې آيت کښې دې خبرې ته اِشاره ده چې د انبيائے کرامو عَـلَـيْهِمُ السَّلَام په شان کښې بے ادبي کول کُفر دے۔

یَارَسُوْلَ اللّٰہِ اُنظُرْ حَالَنَا                                                                                       طالبِ نظرِ کرم بدکار ہے

یَاحَبِیْبَ اللّٰہِ اِسمَعْ قَالَنَا                                                                                   اِلتجاء یا سَیِّدَ الْاَبْرار ہے

               اِنَّنِی فِی بَحرِْ ھَمِّ مُّغْرَقٌ                                                                           ناؤ ڈانواں ڈَول دَر منجدھار ہے

خُذْ یَدِیْ سَھِّلْ لَّنَا اَشْکَالَنَا                                                                  نا خُدا آؤ تو بیڑا پار ہے

صَـــلُّـــوْا  عَـــلَـی   الْــحَـــبِــيْــب!                                                                          صَـلَّـی اللهُ   تَعالٰـی عَلـٰی   مُـحَـمَّد

عِلمِ غيبِ مُصطَفىٰ

      اے عاشقانِ مِيلاد! راځئ چې يوه بله واقعه د آيتِ مبارکه، د هغې د شانِ نُزُول او تفسيري نُکاتو سره واورو: چنانچه يو ځل تاجدارِ مدينه صَلَّى اللهُ  عَلَيْهِ وَاٰلِهٖ وَسَلَّم اُوفرمائيل چې ”زما د اُمَّت د پيدائش نه مخكښې چې کله زما اُمَّت د خاورې په شکل کښې وو، هغه وخت هغوئي زما په وړاندې په خپلو شکلونو کښې پيش کړے شُو څنګه چې په حضرتِ آدم عَـلَيْـهِ الـسَّـلَام پيش کړے شوي وو او ما ته عِلم راکړے شو چې څوک به په تاسو ايمان راوړي او څوک به کُفر کوي۔ دا خبر چې کله منافقينو ته اورسيدو نو هغوئي بطورِ اِستِهزاء [يعنې د ټوقې په طور] اُووئيل چې د مُحَمَّد صَلَّى اللهُ  عَلَيْهِ وَاٰلِهٖ وَسَلَّم ګُمان دے چې هغوئي ته دا عِلم دے چې کوم خلق لا پيدا شوي نه دي په هغوئي کښې به څوک په دوئي ايمان راوړي او څوک به کُـفر کوي، او حال دا دے چې مونږ د دوئي سره يو ځائے اوسيږو او مونږه نه پيژني. په دې خبره حُضُور سَيِّدُ الْمُرسَلِين، خَاتَمُ النَّبِيّين، صَلَّى اللهُ  عَلَيْهِ وَاٰلِهٖ وَسَلَّم