گھرجي بلڪ ان جو مقصد الله تعاليٰ جي رِضا هجي۔ ”فتاويٰ شامي“ ۾ آهي: جيڪڏهن ڪو مسجد ۾ کائڻ پيئڻ يا سمهڻ چاهي ته اعتڪاف جي نيت ڪري ۽ ڪجھ دير ذِڪرُاللہ ڪري پوءِ جو چاهي ڪري (يعني هاڻي چاهي ته کائي پي يا سمهي سگھي ٿو.)

درود پاڪ جي فضيلت

پياري آقا، مديني واري مُصطفٰيصَلَّى اللّٰهُ عَلَيۡهِ واٰلِهٖ وَسَلَّمَ جن ارشاد فرمايو: اي انسانو! بيشڪ بروزِ قيامت ان جي دهشتن (يعني گھٻراهٽن) ۽ حساب ڪتاب کان جلد نجات ماڻڻ وارو اهو شخص هوندو جنهن مون تي دُنيا ۾ ڪثرت سان دُرود شريف پڙھيا هوندا۔ (اَلْفِردَوس بمأثور الْخِطاب، ۵/۲۷۷ حديث:۸۱۷۵)

سُرُور رہتا ہے کیف دَوام رہتا ہے                                                                                                            لبوں  پہ میرے دُرُود و سلام رہتاہے

بَری ہیں  نارِجہنّم سے وہ خُدا کی قسم !                                                                                                       کہ جن کو ذِکر محمد سے کام رہتا ہے

صَلُّوْا عَلَي الْحَبِيب!                                                                          صَلَّي اللّٰه عَلٰي مُحَمَّد

پيارا پيارا اسلامي ڀائرو! ثواب حاصل ڪرڻ خاطر بيان ٻڌڻ کان پهريان سٺيون سٺيون نِيتون ڪري وٺون ٿا. فرمانِ مصطفيٰ صَلَّى اللهُ عَلَيۡهِ وَاٰلِهٖ وَسَلَّمَ: ”نِيَّةُ الۡمُؤۡمِنِ خَيۡرٌ مِّنۡ عَمَلِهٖ“  يعني مسلمان جي نِيّت ان جي عمل کان بهتر آهي.

(المعجم الڪبير،سهل بن الساعدي...الخ ج 6، ص 185، الحديث: 5942)

ٻه مدني گُل:  (1) بغير سٺي نيّت جي ڪنهن به نيڪ عمل جو ثواب ناهي ملندو.

      (2) جيتريون سٺيون نِيّتون وڌيڪ، اوترو ثواب به وڌيڪ.

بيان ٻڌڻ جون نِيَّتون

٭ نگاهون جھڪائي پوري توجھ سان بيان ٻڌندس ٭ ٽيڪ لڳائي ويهڻ بدران علمِ دين جي تعظيم خاطر جيترو ٿي سگهيو ٻئي گوڏا وڇائي ويهندس ٭ ضرورت پوڻ تي ٻين جي لاءِ سِرڪي جاءِ ڪشاده ڪندس ٭ ڌِڪو وغيره لڳو ته صبر ڪندس، گھوري ڏسڻ ۽ اَٽڪڻ کان بچندس ٭ صَـلُّـوا عَلَی الحَبِيـب! اُذکُرُالله , تُوبُوا اِلَـی الله! وغيره ٻڌي ثواب ڪمائڻ ۽ صدا لڳائڻ وارن جي دِل جوئي جي لاءِ بلند آواز سان جواب ڏيندس ٭ بيان کان پوءِ پاڻ اڳتي وڌي سلام، مصافحو ۽ انفرادي ڪوشش ڪندس۔

صَلُّوْا عَلَي الْحَبِيب!                                                                                      صَلَّي اللّٰه عَلٰي مُحَمَّد

          پيارا پيارا اسلامي ڀائرو! الله پاڪ جي نيڪ ٻانهن جي اها صفت هوندي آهي ته اهي اصلاحِ اُمّت ۽ اِشاعتِ اسلام جي لاءِ پنهنجون زندگيون وقف ڪندا آهن ۽ الله پاڪ، مخلوق جي دلين ۾ انهن جي محبت پيدا ڪندو آهي جيڪا انهن کي هميشه عقيدت و محبت سان ياد ڪندي رهندي آهي، انهيءَ نيڪ صفت، سٿري ڪردار ۽ عمده وصف وارن شخصن مان هڪ تمام وڏو نالو سلطانُ الهند، عطاءِ رسول، گلشنِ فاطمه جي مهڪندڙ گل، خواجه غريب نواز حضرت سيد معينُ الدّين حسن سنجري چشتي اجميري رَحْمَةُ اللهِ عَلَيۡه جو به آهي، پاڻ هڪ اعليٰ درجي جي عظيم روحاني شخصيت هئا، سندن شهرت ۽ مقبوليت پاڪ و هند جي ڪنڊ ڪڙڇ ۾ ئي نه بلڪ دنيا جي ڪيئي ملڪن ۾ به سج جي ڪرنن جيان پکڙيل آهي، عرب و عجم ۾ سندن جي ولايت ۽ فيض عام آهي، حاجت روائي ۽ ڪشف و ڪرامات جو چرچو آهي، خوش نصيب مسلمان هر سال 6 رجب المرجب جو ڇٽي شريف جي نالي سان سندن جو عُرس ملهائيندا ۽ ايصالِ ثواب ڪندا آهن۔ اڄ اسان سندن مختصر سيرت و ڪردار بابت به ٻڌنداسين ۽ ان سان گڏوگڏ پير و مرشد جي خدمت،