اسان جي ابي ڏاڏي جي زماني کان هلنديون اچن پيون، تنهنڪري اسان هنن رسمن کي بلڪل نه ڇڏينداسين۔ الامان والحفيظ۔ ياد رکو! ناجائز رسمن جي لاءِ خاندان (Family) وغيره جي عمل کي دليل ٺاهڻ هرگز عقلمندي ناهي بلڪ شريعت جي کُلم کُلا خلاف ورزي آهي، جيئن ته

غمي خوشي جي ناجائز رسمن ۾ مبتلا ماڻهن کي نصيحت

تفسيرصراط الجنان ۾ آهي: انهن ماڻهن کي پنهنجي طرزِ عمل تي غور ڪرڻ گھرجي جيڪي غمي خوشي جي موقعي تي شريعت جي خلاف رسمون ادا ڪرڻ ۽ ٻيا فعل ڪرڻ تي ڪو شرعي دليل پيش ڪرڻ جي بدران اهو چوڻ لڳندا آهن ته اسان جا وڏا پوڙها گھڻي عرصي کان اها رسم ۽ ڪم ڪندا پيا اچن ۽ اسان جي خاندان ۾ شايد ئي ڪو گھر اهڙو هجي جيڪو غمي خوشي جي موقعي تي انهن رسمن ۽ ڪمن کي نه ڪندو هجي، پوءِ اسان ڪنهن جي چوڻ تي انهن شين کي ڪيئن ڇڏي سگھون ٿا؟ جيڪڏهن اهي ماڻهو الله پاڪ ۽ ان جي رسول،رسولِ مقبول صَلَّى اللهُ تَعَالٰى عَلَيۡهِ وَاٰلِهٖ وَسَلَّمَ جي ڏنل احڪامن کي اڳيان رکي پنهنجي طرزِ عمل تي صحيح طريقي سان غور ڪن ته انهن کي به معلوم ٿي ويندو ته انهن جون ڪجهه رسمون ۽ فعل شريعت جي سراسر خلاف آهن ۽ اهي انهن جي ڪلهن تي پنهنجي ۽ ٻين جي گناهن جو تمام وزني بار آهي۔  (صراط الجنان، ٧/۱۰۴)

شريعت جي مقابلي ۾ ابي ڏاڏي جي پيروي ڪرڻ ڪيئن؟

(ياد رکو!) شريعت جي مقابلي ۾ ڀٽڪيل ابي ڏاڏي جي پيروي ڪرڻ حرام آهي۔ اهڙي طرح گناھ جي ڪمن ۾ ابي ڏاڏي جي پيروي ناجائز آهي ڇوته بحڪمِ حديث الله ڪريم جي نافرماني جي ڪم ۾ ڪنهن جي اطاعت نٿي ڪري سگھجي۔ (مسلم، ڪتاب الامارۃ،باب وجوب طاعۃ الامراء۔۔۔الخ،ص۷۸۹، حديث ۴۷۶۵)

اسان وٽ شادي، موت (خوشي غمي) ۽ ٻين ڪيئي موقعن تي شريعت تي هلڻ جو چيو وڃي ته ماڻهو اڳيان اهو ئي ابي ڏاڏي، خاندان ۽ برادري جي رسم ۽ رواج جو عذر پيش ڪندا آهن اهو به سراسر غلط ۽ باطل آهي۔ سڄي ڳالھ جو خلاصو هي آهي ته بُرن جي پيروي بُري آهي ۽ چڱن جي پيروي چڱي جيئن اسان صحابه (عَلَيهمُ الرِّضْوَان)، تابعين، ائمه مجتهدين، اولياء و صالحين( رَحْمَةُ اللّٰهِ تَعَالٰى عَلَيۡهم اجمعين) جي پيروي ڪنديون آهيون ته اهو تمام سٺو آهي ڇوته ان جو حڪم خود قرآن ڪريم ڏنو آهي جيئن فرمايو ويو:

وَ كُوْنُوْا مَعَ الصّٰدِقِیْنَ(۱۱۹) ( پ۱۱،التوبه:۱۱۹)

ترجمو ڪنز الايمان : ۽ سچن جي صحبت ۾ هجو.

هر نماز ۾ بزرگن جي پيروي جي دعا گھرڻ جو فرمايو، جيئن ارشاد آهي:

صِرَاطَ الَّذِیْنَ اَنْعَمْتَ عَلَیْهِمْ ﴰ غَیْرِ الْمَغْضُوْبِ عَلَیْهِمْ وَ لَا الضَّآلِّیْنَ۠(۷) (الفاتحه: 6-7)                                           

ترجمو ڪنز الايمان: انهن جو رستو جن تي تو احسان ڪيو نه(انهن جو) جن تي غضب ٿيو ۽ نه گمراهن جو.

الله ڪريم اسان کي چڱن جي پيروي ڪرڻ ۽ بُرن جي پيروي کان بچڻ جي توفيق عطا فرمائي۔ (صراط الجنان،۱/۲۷۱ملتقطاً)