اسان کي امام بُخاري رَحْمَةُ اللهِ تَعَالٰی عَلَيْه جي فيضان سان مالا مال فرمائي ۽ اسان کي سندن سيرت تي هلندي خوب خوب عِلمِ دين سکڻ ۽ ٻين کي سيکارڻ جي تَوفِيق عطا فرمائي۔ اٰمِين بِجَاه النَّبِي الاَمِين صَلَّى اللهُ تَعَالٰى عَلَيۡهِ وَاٰلِهٖ وَسَلَّمَ

صَلُّوا عَلَي الحَبِيب!                                        صَلَّي اللّٰه تَعَالٰي عَلٰي مُحَمَّد

حديثِ پاڪ جي باري ۾ مَدَني گل

مٺا مٺا اسلامي ڀائرو! بَيان کي اِختِتام ڏانهن آڻيندي حديثِ پاڪ جي باري ۾ ڪجھ مَدَني گل ٻڌڻ جي سعادت حاصِل ڪريون ٿا۔ پهريان 2 فرمانِ مُصطَفٰي صَلَّى اللهُ تَعَالٰى عَلَيۡهِ وَاٰلِهٖ وَسَلَّمَ مُلاحَظَه ڪريو: (1) فرمايائون: جيڪو شخص ديني معامَلات جي باري ۾ چاليھ (40) حديثون ياد ڪري منهنجي اُمّت تائين پهچائيندو اللہ  پاڪ (قِيامت جي ڏينهن) ان کي ان شان سان اٿاريندو جو اهو فقيه هوندو ۽ مان قِيامت جي ڏينهن ان جي شفاعت ڪندس ۽ ان جي لاءِ شاهدي ڏيندس۔ )مشڪاۃ المصابيح، ڪتاب العلم، الفصل الثالث،۱/۶۸، حديث:۲۵۸( (2) فرمايائون: اللہ  پاڪ ان کي تَروتازه رکي جيڪو منهنجي حديث کي ٻڌي، ياد رکي ۽ ٻين تائين پهچائي۔ (تِرمِذي، ۴/۲۹۸، حديث:۲۶۶۵) ٭اسلام ۾ ڪلامُ اللہ  (يعني قرآن) کان بعد ڪلامِ رسولِ اللہ  (يعني حديث) جو درجو آهي۔(مرآۃ المناجيح،۱/۲) ٭ هر انسان تي حُضور عَلَيه السَّلَام جي اِطاعت فَرض آهي ۽ اها اِطاعت بغير حديث ۽ سُنّت ڄاڻڻ جي ناممڪن آهي۔(مرآۃ المناجيح ،۱/۹) ٭ حديثن جي اِنڪار کان پوءِ قرآن تي اِيمان جي دعويٰ بلڪل باطِل آهي۔ (نزهۃ القاري ،۱/۶ ۳) ٭ جيستائين اهو معلوم نه ٿئي ته اها واقعي حديث مبارَڪه آهي، ان وَقت تائين بَيان نه ڪريون۔ (فيضان فاروق اعظم ،۲/۴۵۱)    ٭ آقا عَلَيه السَّلَام جو فرمان آهي: جيستائين توهان کي يقيني عِلم نه هجي منهنجي طرفان حديث بيان ڪرڻ کان بچو، جنهن ڄاڻي واڻي مون ڏانهن ڪوڙ منسوب ڪيو ان کي گھرجي ته هو پنهنجو ٺڪاڻو جهنم ۾ ٺاهي۔ (ترمذي، ڪتاب تفسير القرآن عن رسول الله،باب ماجاء في الذي۔۔۔الخ،۴/۴۳۹،حديث:۲۹۶۰)