صَلُّوْا عَلَی الْحَبِیْب!                                                                                          صَلَّی اللّٰہُ تَعَالٰی عَلٰی مُحَمَّد

مٺا مٺا اسلامي ڀائرو! اَلْـحَمْـدُ لـِلّٰـه عَزَّوَجَلَّ اسان جي غوثِ پاڪ رَحْمَةُ اللهِ تَعَالٰی عَلَيْه تي ربّ تعاليٰ جو اهو خاص فضل ۽ احسان هو جو جهڙي طرح حياتِ ظاهري ۾ پاڻ رَحْمَةُ اللهِ تَعَالٰی عَلَيْه جي ڪرامتن، عنايتن، فيض ۽ بَرَڪتن ۽ تَصَرُّفات جو سلسلو جاري ۽ ساري رهيو، اهڙي طرح وِصال کان پوءِ مَزارِ اَنور ۾ وڃڻ کان بعد به سندن عنايتن، ڪرامتن ۽ تَصَرُّفات جو سلسلو بدستور قائم ۽ دائم آهي، ائين ڇو نه هجي جو پاڻ رَحْمَةُ اللهِ تَعَالٰی عَلَيْه ته الله عَزَّ وَجَلَّ جا مُقَرَّب ولي بلڪه اولياءِ ڪرام رَحْمَةُ اللهِ تَعَالٰی عَلَيْهم اَجْمَعِين جا سردار آهن ۽ اولياءِ ڪرام رَحْمَةُ اللهِ تَعَالٰی عَلَيْهم اَجْمَعِين الله تعاليٰ جي عطا سان پنهنجن مَزارن ۾ نه صرف حَيات هوندا آهن بلڪ زائرين کي ڏسندا، سڃاڻيندا، انهن جي هدايت ۽ مدد ڪندا ۽ کوڙ تَصَرُّفات فرمائيندا آهن، جيئن ته حضرت سَيّدُنا اِمام اسماعيل حقّي رَحْمَةُ اللهِ تَعَالٰی عَلَيْه فرمائن ٿا: نبين، ولين ۽ شهيدن جا جسم قبرن ۾ نه ئي تبديل ٿيندا آهن ۽ نه ئي پراڻا ٿيندا آهن ڇو ته الله عَزَّوَجَلَّ انهن جي جسمن کي ان خرابي سان جيڪا گوشت جي ڳرڻ سڙڻ سان پيدا ٿيندي آهي، محفوظ رکيو آهي (روح البیان،پ۱۰،التوبة،تحت الآیة:۴۱ ،۳/۴۳۹) مشائخ عظام رَحْمَةُ اللهِ تَعَالٰی عَلَيْهم اَجْمَعِين جو فرمان آهي : چار بزرگ اهي آهن جيڪي اهڙي طرح تَصَرُّف فرمائيندا آهن جيئن پنهنجي زندگي ۾ تَصَرُّف فرمائيندا هئا(اهي وفات ٿي وڃڻ کان بعد حيات کان) ڪئي ڀيرا وڌيڪ تَصَرُّف فرمائيندا آهن: حضرت سَيدُنا مَعروف ڪرخي، حضرت سَيدُنا شَيخ عبدُ القادِر جِيلانيرَحْمَةُ اللهِ تَعَالٰی عَلَيْهُمَا ۽ ٻه انهن جي عِلاوه آهن۔ (لمعات التنقيح،ڪتاب الجنائز،باب زيارة القبور،۴/۲۱۵،تحت الباب:۸) حضرت علّامه علي قاري رَحْمَةُ اللهِ تَعَالٰی عَلَيْه   فرمائن ٿا: ”فَلَا فَرْقَ لَهُم فِي الْحَالَيْنِ وَلِذَا قِيْلَ اَوْلِيَاءُ اللهِ لَا يَمُوْتُوْنَ وَلٰكِنْ يَّنْتَقِلُوْنَ مِنْ دَارٍ اِلٰى دَارٍ يعني الله جي ولين جي ٻنهي حالتن (زندگي ۽ موت) ۾ هرگز (ڪو) به فرق ناهي، ان لاءِ چيو ويندو آهي ته اهي مرندا ناهن بلڪه هڪ گهر کان ٻي گهر ۾ تشريف کڻي ويندا آهن.(مرقاة المفاتيح، ڪتاب الصلوٰة، باب الجمعة،فصل الثالث،۳/۴۵۹،تحت حديث: ۱۳۶۶)