فاروقِ اعظم رَضِىَ اللهُ تَعَالٰی عَـنْهُ جو عشقِ رسول

Al Quran Books Madani Channel

Magazine Courses Media

آئون قرآنِ پاڪ حفظ ڪري رہيو هئس پر افسوس! منهنجي عَملي حالت تمام خراب هئي۔ نيڪين کان تمام پَري، ڀٽڪندڙ ماڻهن جيان زِندگي گُذاري رہيو هئس۔ سُنتن تي عمل ڪرڻ جو نه شوق هو نه ئي عبادتِ الٰہي بَجا آڻڻ جو ذوق۔ منهنجي ويران زندگيءَ ۾ عمل جي مدني بہار ڪجھ هن طرح آئي جو منهنجي هڪ عزيز جن جي دُڪان تي اڪثر منهنجو اچڻ وڃڻ رہندو هو ، هڪ ڏينهن اهي مون کي چوڻ لڳا: توهان قرآنِ ڪريم حفظ ڪري رهيا آهيو، توهان جون عادتون ۽ افعال عام ماڻهن جيان آهن، توهان پنهنجي مٿي تي عمامو ته پَري جي ڳالھ ٽوپي تائين نه ٿا پہريو، ان طرح توهان ۾ ۽ اسڪول ۽ ڪالج جي عام ماڻهن جي درميان ڪهڙو فرق رهجي ويو؟ مزيد چوڻ لڳا: منهنجو ڀاڻيجو به سردارآباد (فيصل آباد) ۾ دعوتِ اسلامي جي مدرسةُ المدينه ۾ قرآنِ ڪريم حِفْظ ڪرڻ جي سَعادَت حاصل ڪري رہيو آهي، پر ان جو اَخْلاق ۽ ڪردار، ڳالهائڻ جي انداز گڏوگڏ پنهنجن پَرايَن سان ملڻ جو اَنداز قابلِ رَشڪ آهي۔ جڏهن اُهي رَمَضانُ الْمُبارَڪ جي موڪلن ۾ گھر آيا ته اُتي ٿيڻ واري عملي تَربِيت ڏسي ڪري سڀ گھر وارا بي حَد خُوش ٿيا، ان جو مَعْمُول هو ته سُنت جي مُطَابِق کائيندا پيئندا، گھر ۾ داخل ٿيڻ وَقْت بُلند آوازسان سڀني کي سَلام ڪندا هئا، والدين جي هٿن کي چُمندا هئا، نظرون جُھڪائي ڪري گُفتگو ڪندا هئا، کائڻ جي دوران سُنتون بيان ڪندا هئا ۽ سڀني گھر وارن کي سُنتن تي عمل ڪرڻ جي ترغيب ڏياريندا هئا۔ مدرسة المدينه جي طالبِ علم جي اها مدني بہار ٻُڌي ڪري مون کي پنهنجي بَدعملي تي نَدامت ٿيڻ لڳي، جيئن ته مون هٿو هٿ دعوتِ اسلامي جا مدرسةُ المدينه ۾ داخلا وٺڻ جي نِيت ڪئي ۽ انهي سال سردارآباد (فيصل آباد) وڃي پهتس ۽ مدرسةُ المدينه

Important

Mobile Apps

Contact Us