قَالَ اللہُ تَبَارَکَ وَ تَعَالٰی فِی الْقُرْآنِ الْکَرِیْم (اللہ پاک پۀ قرآنِ کریم کښې فرمائي):

وَ لِمَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهٖ جَنَّتٰنِۚ(۴۶) (پارہ: 27، سورۀ الرحمٰن:46)

صَدَقَ اللہُ الْعَظِیْم وَ صَدَقَ رَسُوْلُہُ النَّبِیُّ الْکَرِیْم صلّی اللہ ُ عَلَیْہِ وَ آلِہٖ وَسَلَّم 

[مفهوم] ترجمهٴ کنزُ العِرفان: او څوک چې د خپل رَبّ پۀ دربار کښې د ودريدو نه ويريږي د هغۀ د پاره دوه جَنَّتونه دي۔

صَلُّوا عَلَی الْحَبیب!                                                                   صَلَّی اللّٰہُ عَلٰی مُحَمَّد

خوږو او محترمو اِسلامي وروڼو! مونږ د 27 سيپارې، د سورۀ رحمان آيت نمبر: 14 د اوريدو سعادت حاصل کړو۔ مفسرينِ کريم فرمائي: دا آيت مبارک د مسلمانانو د وړومبي خليفه حضرت ابو بکر صِدِّيق رَضِىَ اللهُ عَـنْهُ پۀ شان کښې نازل شوے، ^([1]) پۀ روايت کښې دي: يوه ورځ حضرت ابو بکر صِدِّيق رَضِىَ اللهُ عَـنْهُ ناست وو او د اخرت پۀ معاملو باندې يـې غور او فِکر کولو، پۀ سوچونو سوچونو کښې د قيامت منظر هغوئي ته مخې ته راتلو چې څنګه به اسمانونه راغونډولے شي، څنګه به غرونه د مالوچو پۀ شان الوځي، ستوري به رژيږي، پۀ داسې وحشت ناک انداز کښې به قيامت قائِم شي، بيا به د حشر ميدان، د عمل ميزان او بيا د جَنَّت او د دوزخ معامله۔۔۔!! د قيامت د داسې وحشت ناکو منظرونو پۀ باره کښې پۀ غور کولو پۀ حضرت ابو بکر صِدِّيق رَضِىَ اللهُ عَـنْهُ باندې د الله پاک ويره غالبه شوه او هغوئي پۀ لړزيدو ووئيل: کاش چې زۀ شنه ګيا [واښۀ] وے، زۀ يو څاروي خوړلے وے۔۔۔!! زۀ هډو پيدا کړے شوے نۀ وے۔۔۔!!